Κυριακή, 2 Ιανουαρίου 2011

Σαν ήρθες

Αχ ζωή μου,
μου 'φερες τόσα πολλά κρυμμένα αισθήματα και λόγια
σε μια επιφάνεια τόσο πρωτόγνωρη, τόσο θεϊκή.
Έγινα πλούσιος σε μια στιγμή,
εκείνο το κοίταγμα στα μάτια
με πλούτισε απ' την αρχή.
Και γω τα ξόδεψα σε σενα
έφτιαξα άλλα λουλούδια για να στα δώσω,
έκανα όλα μου τα αισθήματα ένα ύφασμα
και έραψα ρούχα που μόνο
στο κορμάκι σου ταιριάζουν
και σου 'πα να τα δοκιμάζεις
και συ τα φόρεσες
και χάρηκες εσύ
και ήσουν όμορφη
κι εγώ δίπλα σου γυμνός, αλλά θεός
ένιωθα θεός.
Μα δεν στο έδειχνα, έτσι είμαι εγώ.
Κι εκεί που είδα πως υπάρχουμε μαζί
εκεί που ταίριαξαν τα σώματά μας
εκεί που τα πρωινά μου μύριζαν με σένα
εκεί, λοιπόν, έφυγες από δίπλα μου.
Μα εγώ χάρηκα.
Γιατί ήξερα ότι είναι το καλύτερο για σένα
και συμβουλές σου έδωσα
γιατί είσαι άνθρωπος δικός μου,
υπάρχεις μέσα μου.
Έφτιαξα μ' όλα του κόσμου τα βοτάνια
ένα ολοδύναμο για σένα φυλαχτό
για να φοράς στον όμορφο λαιμό σου
μακρυά μου σαν θα είσαι.
Και μετά σαν έφυγες;
Μετά ήμουν χαρούμενος και σου μιλούσα
και στα όνειρά μου βγαίναμε μαζί το βράδυ
και γυρνούσαμε σπίτι το πρωί,
και έρωτα κάναμε μαζί, αλλιώτικο.
Κι εγώ ξυπνούσα,
όπως πάντα πρώτος,
όχι για άλλο λόγο
αλλά γιατί σε μύριζα δίπλα μου
κι ένιωθα ασφαλής τα μάτια μου να ανοίξω
κι ήμουν περίεργος πολύ περίεργος για να σε δω
γλυκιά μου άνοιξη, παρθένα γή μου.
Και σ' έβλεπα ώρα αρκετή
να λες με τον Μορφέα
άπειρες ιστορίες μόνο για μας
μόνο για όλους μας,
είχες στο πρόσωπό σου όλο τον κόσμο
που 'χαν τα μάτια μου ανάγκη να κοιτούν.
Και τώρα που έφυγες
πάλι κάθε φορά ξυπνώ από την μυρωδιά σου
και νιώθω ασφαλής τα μάτια μου να ανοίξω (αλλιώς θα χα πέσει σε λήθαργο μέχρι δίπλα μου να υπάρξεις σαν τότε)
Μα σαν τα μάτια μου ανοίγω
αντί το φως να δω κι εσένα
σκοτάδι βλέπω από φως και αγριεύω.
Κι όλη την μέρα άγριος επιβιώνω
όχι γιατί δεν είσαι εδώ, όχι
αλλά γιατί δεν είμαι δίπλα σου εγώ.
Κι είμαι ένας άγριος δειλός,
άγριος, ενστικτώδης και κυνικός.
Και όλο σχέδια για να σε πιάσω
πάλι κάνω.
Μα όλα τα σχέδια μου ' ναι τυφλά.
Αγάπη μου είναι τυφλά.
"Μα έχει φως μιλτάκο" θα μου πεις.
Αγάπη μου και ένα φως χωρίς μορφή
μπορεί να σε τυφλώσει.
Είναι το φως αυτό που θέλω να πάντα να ξεχάσω,
το φως της μοναξιάς και της σιωπής.
Είσαι ήδη μέσα μου,
μα κάτι μέσα μου δεν σε χωράει.
Ξέρεις μαζί σου ήμουν πιο μεγάλος,
πιο τρανός,
και μόνος νιώθω μικροσκοπικός,
για αυτό αδειάζω
για να χωρέσω μέσα μου.
Θυμάσαι που σου 'λεγα ότι αδειάζω, αυτό είναι.
Πετάω από μέσα μου ότι δεν έχω ανάγκη για να επιβιώνω.
Και σένα προσπαθώ, χωρίς να θέλω,
να σε βγάλω.
Και να σε ακουμπήσω κάπου αλλού,
μακρυά απ' το σκοτάδι της μοναξιάς και της σιωπής.
Έτσι για να μην τυφλωθείς κι εσύ.
Εμείς οι δυο κάνουμε για πολλά.
Και ξέρουμε από γεννησιμιού μας να επιβιώνουμε.
Αλλά αγάπη μου μαζί σου έμαθα να ζω.
Κι είναι άλλο επιβίωση αγάπη μου κι άλλο ζωή.
Τώρα μακρυά σου απλά επιβιώνω.
Κι ότι βιώνω
μία ανάμνηση είναι
της μιας στιγμής που ζήσαμε μαζί.
Ναι, δεν υπάρχει χρόνος
κι ούτε χώρος υπάρχει, αυτά δεν ζουν απλά επιβιώνουν μέσα μας όσο είμαστε θνητοί.
Κι ότι κάναμε εμείς οι δυο
σε μία άχρονη στιγμή
βρίσκεται όλο μαζεμένο.
Κι είναι μικρό κι είναι μεγάλο
είναι κάτι το διαφορετικό
που δεν μπορώ να αμφιβάλλω.
Σε αγαπώ.
Και δεν σου απαντώ με ότι γράφω,
απλά τώρα μονάχα ζω, τώρα που μόνο για σένα γράφω.
Βαρέθηκα να επιβιώνω, στο έχω πει.
Και μου 'ναι δύσκολο να υπάρχω σε έναν κόσμο επιβίωσης.
Αυτόν τον κόσμο άλλαξες
..........................σαν ήρθες.

2 σχόλια:

Μερόπη είπε...

Μα είναι δυνατόν να μην έχει άλλα σχόλια αυτή η εγγραφή; 3 φορές το διάβασα και μετά λέω ας δω και τα σχόλια!!!
Πόσο συναίσθημα μπορείς να έχεις!!! Κι είναι δύσκολο αυτό εν έτη 2011! Σ' ευχαριστώ που το δημοσίευσες και μου έδωσες την ευκαιρία να το διαβάσω!!!!
Να είσαι καλά, να γράψεις κι άλλα!

Μίλτος Τριανταφύλλου είπε...

Σε ευχαριστώ πολύ Μερόπη μιας και δεν συνηθίζω να έχω σχόλια άργησα πολύ να το διαβάσω το δικό σου...