Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016

Συναντιόμαστε στην Αλήθεια

Συναντιόμαστε στην αλήθεια
σαν δυο παιδιά καταμεσήμερο
στην γειτονιά, στην πίσω αυλή.

Τα λόγια πάντα χαμηλόφωνα
η κίνηση φευγαλέα κι ήρεμη
ήλιος και πολλές μικρές σκιές.

Συναντιόμαστε στην αλήθεια εμείς
μετά από παρακάμψεις στο ψέμα
και στάσεις στην αδράνεια της ρουτίνας.

Πίνουμε καφεδάκι και τα λέμε
περπατάμε δίπλα στο λιμάνι
και πιανόμαστε χέρι-χέρι.

Δεν ντρεπόμαστε ποτέ ο ένας τον άλλο
δεν θαυμάζουμε τίποτα
ειλικρίνεια και πάθος
τα μοναδικά μας ελαττώματα.
Το βράδυ, το αεράκι, το τέλος του καλοκαιριού
μας βρίσκει δίπλα στο αντίο.
Κλείνουμε την πόρτα πίσω μας
και συνεχίζουμε με καρδιές δίχως χτύπο.

Συναντιόμαστε στην αλήθεια
βλέπουμε ότι είμαστε εν δυνάμει ζωντανοί
μα επιστρέφουμε στην σταθερότητα
για μια ακόμη φορά.

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2016

Ο ξένος κι η σειρήνα της αυγής

Πέρασα από λαιστρυγόνες και συμπληγάδες
για να σε βρω να κάθεσαι σκεπτική και μόνη
στην ακρογυαλιά μιας παραλίας δίχως ηλιοβασίλεμα
και σου είπα:

'' έ συ, κυρά, με τα όμορφα μαλλιά, για δεν έρχεσαι μαζί μου;

η σκέψη σου άνετα μπορεί να ξεκουραστεί στα χέρια μου

μαζί με το κορμί σου, μέχρι το επόμενο ηλιοβασίλεμα''


Με κοίταξες με δυο μάτια γεμάτα δάκρυα και υπομονή,
θλιμμένη μα παρά ταύτα χαρούμενη και μου απάντησες:

'' δε ζητώ ξεκούραση ξένε μου,

μα αν μου βρεις ηλιοβασίλεμα, θα μείνω για πάντα στα χέρια σου,

δική σου για μια ζωή. Πρόσεχε με όμως να με κρατάς,

γιατί σαν δω ξανά το ηλιοβασίλεμα θα φύγω,

όπως έκανα όταν με βρήκες''

Το βλέμμα σου λεξιδοτεί

Οι άνθρωποι της θάλασσας μιλάνε με τα φωνήεντα αγάπη μου
και οι βουνίσιοι μόνο με τα σύμφωνα.
Κι συ μια υδροχόος που μου ζητά λέξεις ολόκληρες
γεμάτες και δυνατές,
να περάσουν τα βουνά,
να κολυμπήσουν τις θάλασσες
και να πετάξουν στους ουρανούς
για να σε βρίσκουν παντού και πάντα,
                                                             ώστε να μπορείς να νιώθεις.

Κι εγώ σου ζητώ να με κοιτάς στα μάτια,
εμένα τον άνθρωπο της θάλασσας και των φωνηέντων
που ανέβηκα στην πιο ψηλή κορφή
και έμαθα να σου λέω τις λέξεις ολόκληρες για τις ακούς.
Έμενα που στέκομαι γυμνός εκεί πάνω,
κοίτα με στα μάτια αγάπη μου,
όχι γιατί φοβάμαι τα ύψη
αλλά γιατί το βλέμμα σου λεξιδοτεί την σκέψη μου.

Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2016

Τα λάθη

Τι νόμιζες;
Τα λάθη θα σε αφήσουν τόσο εύκολα;
Εσύ τα γέννησες, εσύ θα τα αναθρέψεις, είσαι ο γεννήτορας.
Είναι τα παιδιά σου, μεγάλα ή μικρά.
Τα σκοτώνεις;
Τα παρατάς;

Όσο γερνάς είτε σε κυνηγάνε αν τα καλλιεργείς,
είτε σε αφήνουν κι αυτά μόνο σου.
Μόνος να τριγυρνάς ανάμεσα σε μόνους.

Τι νόμιζες;
Τα λάθη

μας κάνουν ότι είμαστε

μας σμιλεύουν
αποκλύπτοντας το γνήσιο, το πρωταρχικό
τον πληγωμένο παιδικό μας εαυτό.

Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016

Η αυταπάρνηση του ''μαζί''

Τι κι αν τα όνειρα φυλάνε το μυστήριο
τόσο επτασφράγιστο
τόσο σκοτεινά διάφανο στην επαφή.
Εγώ κι εσύ περάσαμε την όχθη
αφήνοντας πίσω τα όνειρα
τις προσδοκίες για μας
και μαζί λουστήκαμε
μέσα στα ρόδα της επαφής,
από μέσα μέχρι έξω,
λίγο έως πολύ στην αυταπάρνηση του μαζί,
κόντρα στο κατεστημένο του χώρια
ενάντια στην εξάρτηση της μοναξιάς.
Εγώ κι εσύ ξεφλουδίσαμε εγωισμούς
κι απολαμβάνοντας τις σάρκες μας γυμνές
ζούμε ένα απύθμενο τώρα
θεϊκό
μέσα σε όλες τις ιδιότητες του ονείρου,
μα έξω απ' αυτό.
Δεν είναι όνειρο, Σ' αγαπώ.

Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2016

Στα δύσκολα αγαπάμε καλύτερα

Τα μόνα λόγια που ακούγονται
είναι οι φόβοι των δειλων
κι οι ελπίδες των ερωτευμένων.
Τα μόνα άστρα που σβήνουν
είναι αυτά που γέμισαν το σύμπαν με ζωή.
Οι μόνοι άνθρωποι που φεύγουν για πάντα
είναι αυτοί που τα δώσαν όλα.

Τα μάτια σου κι ο χτύπος της καρδιάς σου
Τα χέρια μου κι ο ήχος της φωνής μου
Ένα ένστικτο παιδί κι ένας νούς στρατιώτης

Η θάλασσα που μας έσμιξε
αυτή που βάζει τα κύματα να μας χωρίζουν
μας κουβαλά στους ώμους της
υπομονετικά ώσπου να βρούμε τα παιδιά μας.

Τα όνειρα και τα ταξίδια
Τα δάκρυα και τα τηλέφωνα
Ο κόπος κι ο πόνος

Τα δοκιμάσαμε όλα, τα ίδια και τα αλλιωτικα
Χώρια, μαζί
Μακρυά και δίπλα
Πλάι-πλάι, πλάτη με πλάτη
Αυτό που έλειπε ήταν πάντα ένα:
Η αγάπη.
Αυτό που υπήρχε σε πλεόνασμα, ένα:
Το συμφέρον.

Και τώρα που όλα μας τα συμφέροντα γίναν σκόνη.
Τώρα που κι η επιβίωσή μας ίδια απειλείται.

Τώρα που το μόνο που σου έμεινε είμαι εγώ
και γω δεν έχω άλλο τίποτα παρά εσένα.

Τώρα στα δύσκολα, ψυχή μου
Εμείς αγαπάμε καλύτερα.





Σάββατο, 23 Απριλίου 2016

Αντέχεις;

Στα στάχυα της ημέρας
και στα κυκλάμινα που ποτίζονται
με νυχτερινά δάκρυα
αφήνω τα όνειρα μου να ξεκουράζονται,

μακρυά μου.

Μακρυά μου, γιατί δίπλα μου
τα πνίγω και τα καταστρέφω.

Τα συναρμολογώ ένα-ένα κάθε πρωί
για να τα φορέσω πριν ανοίξεις τα μάτια σου το πρωί,

αντέχεις άραγε να με αντικρίσεις γυμνό;

Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2015

Σώμα καλοκαιριού

Κι εκεί στο δρόμο
με τα πεύκα
καθίσαμε μαζί
φίλοι και γνωστοί,
και τα λόγια τρέχαν
γυμνά πάνω στον ιδρώτα
την καλοκαιρινής αρμύρας,
στο σταρένιο δέρμα σου.

Σάββατο, 22 Αυγούστου 2015

Σβήσαν το φεγγάρι

Τρελός και ασταθής
και ρομαντικός.
Έτσι είναι ο έρωτας.
Διαπερνά τη ματαιότητα της ζωής
σαν αστραπή
και βγαίνει αλώβητος.

Μην με κοιτάς περίεργα
κι επικριτικά,
δεν είμαι εγώ που έσβησα το φεγγάρι.
Αυτοί το σβήσαν
για λόγους οικονομίας.
Γιατί ούτως ή άλλως
δεν μπορούσαν να το δουν
τυφλωμένοι 
μες τη λογική τους.

Μα οι εραστές
μπορούν και δίχως φεγγάρι
ν' αγαπούν.

Οι λογικοί που μείνανε ανέραστοι
είναι η μεγαλύτερη πληγή της ανθρωπότητας. 

Κυριακή, 16 Αυγούστου 2015

Ένοχα Πρόσωπα

Άδειες ταμπέλες
σε μια πόλη
δίχως οδούς.
Μοναχικές ταράτσες
με γυρισμένη την πλάτη τους στον ήλιο.

Κι εμείς;

Εμείς κρυβόμαστε
μέσα στα σωθικά μας
ψάχνοντας
την πρωτόγονη ζεστασιά μιας μήτρας,
με φόβο και πάθος,
ψάχνοντας
το δρόμο προς μια καρδιά,
να ταιριάζει με τη δική μας.

Ψάχνοντας
σε μια πόλη
μ' άδειες ταμπέλες
δίχως οδούς.

Τα πρόσωπα,
ξέχασα να στο πω,
τα πρόσωπα είναι πάντα ένοχα.

Από κοντά

Χτυπώ την πόρτα σου
κι ανοίγεις
τα μαλλιά σου υγρά
και τα μάτια σου έκπληκτα.
Τις στιγμές που σε φίλησα
στα όνειρά μου,
αυτές κουβαλώ
και τα σ' αγαπώ που είπα
απο μέσα μου μακρυά σου
τα χω μαζέψει σε ένα φιλί
κι ήρθα να στο παραδώσω,
αυτοπροσώπως.

Από κοντά...

να με βλέπεις να σε αγγίζω
να με ακούς να σου μιλώ
να είμαι δίπλα σου
κι εσύ δική μου,
αυτό είναι πλέον ζωή για μένα.

Μακρυά σου σβήνω
συνηθίζω στην μοναξιά και στον συμβιβασμό.

Σάββατο, 25 Ιουλίου 2015

Δύο κυμάτων Δρόμος

Πως σε λένε;
Αναρωτιέμαι όπως κοιτάς τη θάλασσα.
Άραγε με σκέφτεσαι
μονάχα επειδή δε με ξέρεις;
Αν σε γνωρίσω λες να πάψω να αναρωτιέμαι;

Πολύ σιγά σε δυο στιγμές,
δύο κυμάτων δρόμος,
βρήκαν τα μάτια μου
το δρόμο στην καρδιά σου.
Περπάτησα, σ' έψαξα,
και πάγωσα από την δύναμη της ομορφιάς
της άγριας μοναξιάς σου.

Οι Τέσσερις Πέτρες

Μετά τη βροχή,
παραλία,
θάλασσα,
διάλεξα τέσσερις πέτρες.
από την ακρογυαλιά.
Αλλιώς τα λένε βότσαλα.
Η μια μεγάλη κι η άλλη μικρή,
η μία στρόγγυλη κι α άλλη τετράγωνη.
Όλες είχαν ομορφιά αλλά,
πρώτα πέταξα τη τετράγωνη,
ύστερα την μεγάλη
και κράτησα τη στρογγυλή και τη μικρή.

Πως να πετάξει μακρυά του κανείς
το τέλειο και το αδύναμο;

Εκούσιος

Να αποκοιμηθώ δεν μπορώ.
Ο τρόπος που εισέρχομαι
στον ύπνο μου
δεν θέλω να είναι ακούσιος.

Πέμπτη, 16 Ιουλίου 2015

Μακρυά απ' την Τροία

Ελένη πέρασες καθόλου από την Τροία τώρα τελευταία;

Ή μήπως συμβιβάστηκες με τη μοίρα σου;
Ο Μενέλαος είναι αρκετά ώριμος;
Κι αν ναι, γιατί αναπολείς την ανεμελιά της ζωής στα χέρια του Πάρη;

Ελένη πήγες τώρα τελευταία στην Τροία;

Να δεις τι προκάλεσε η αρπαγή σου;
Ή έφυγες μόνη για την Αίγυπτο,
ερωτευμένη εσαεί με την ανωριμότητα των καθαρών συναισθημάτων;

Ελένη;

Τα βέλη του έρωτα και το αίμα της νιότης σε άγγιξαν ποτέ;
Ή ήταν απλά τα εισιτήρια προς την ελευθερία;

Ελένη, μ' ακούς; Μην μου φεύγεις, άνοιξε τα μάτια, μην φεύγεις τώρα.

Τρίτη, 19 Μαΐου 2015

Γίναμε κάτι

Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμενες αντεννες
Χωρίς ελπίδα λήψης σημάτων σωτηρίας
Λαμβανουμε μονάχα λιγοστά ερεθίσματα
ατακτως δίχως περιβάλλον ή σκοπό.

Κι από αυτή την άτακτη πληροφορία
Επιδιώκουμε Την επικοινωνία
Αυτήν που θα μας αποξεχαρβαλωσει
Κι από χώρια θα φτάσουμε μαζί.

Μαζί στον κοινό μας τόπο
Στις ταράτσες των παλιών μας πολυκατοικιών
Με τα χέρια ψηλά δεομενοι
Την έλευση της άλλης.

Της κοινωνίας των παλιών μας παιδικών συναισθημάτων.

Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου 2014

Αυτός που αγάπησες

Θα 'θελα να ξαναγίνω αυτός που αγάπησες
ζωντανός κι ευαίσθητος
πονηρός κι αθώος.
Πάντα δίπλα σου με ένα χαμόγελο ζεστό.
Να 'μαι αυτός που θαύμαζες
με τα πανέξυπνά σου μάτια
κι αυτός που χάϊδευες στοργικά
με τα εύμορφα σου δάχτυλα.

Λένε συχνά πως για να σε αγαπήσουν οι άλλοι
πρέπει πρώτα να αγαπήσεις εσύ ο ίδιος τον εαυτό σου.
Τι αστείο, ποτέ δεν εφαρμόστηκε στην περίπτωσή μου
αδιανόητο κι ας ακούγεται τόσο εύκολο.

Εγώ δεν αγαπώ γενικά τους άλλους
μήτε τον εαυτό μου πάντα αγαπώ.

Για αυτό σου λέω, δεν με νοιάζουν οι φιλοσοφίες
οι σειρές και ο χρόνος, ο παρακείμενος.

Ένα μόνο με νοιάζει, τίποτα άλλο.

Θα 'θελα να ξαναγίνω αυτός που αγάπησες
γιατί μονάχα τότε αγάπησα κι εγώ εμένα.

Κυριακή, 5 Οκτωβρίου 2014

Απωθημένο

Τελικά μόνο όταν το απωθημένο καταφέρνει
και σε πλησιάζει Ξανά
καταλαβαίνεις ότι δεν πέρασε ούτε μια μέρα ανάμεσα σας.
Είσαι ίδιος μέχρι το τελευταίο σου κύτταρο
κι εκείνη εγκλωβισμένη στο ίδιο απωθημένο μένει απαράλλαχτη.

Ο χρόνος που περίμενες ότι θα τα γιατρέψει όλα
αυτός ο χρόνος που κάποιοι αποκαλούν σχετικό
τελικά
ο χρόνος είναι Άσχετος
όταν ανάμεσα στους ανθρώπους υπάρχει απωθημένο.

Είσαι όμως ζωντανός ξανά, βλέπεις ξανά την ευκαιρία για το λάθος
που κάνει την καρδιά σου να χτυπά και την ανάσα σου να ασθμαίνει

και η αυτοπειθαρχία σου μοιάζει με καραμέλα
προορισμένη να λιώσει με το πρώτο φιλί.

Τελικά μετά από τόσο καιρό που δεν ήξερες γιατί συνεχίζεις
πλέον κατάλαβες ότι δεν συνέχιζες εσύ
ούτε εκείνη προχωρούσε
παρά εγκλωβιστήκατε στην στιγμή της έκρηξης του χωρισμού σας
μια εκωφαντική σιγή που λύθηκε ξαφνικά
με το βλέμμα μια τυχαίας συνάντησης.

Δεν υπήρχαν κομμάτια, το απωθημένο τα είχε κρατήσει όλα άθικτα.

Άθικτα και ατελή όπως ήταν κι η αγάπη
πριν γνωρίσει τον έρωτα.



Τετάρτη, 24 Σεπτεμβρίου 2014

Ώρα Ελλάδας

Παλεύω
τόσο
που πλέον δεν γελώ
παρά μονάχα
τις Δευτέρες πριν τη δουλειά.
Τα σαββατοκύριακα
κατάθλιψη.
Παρασκευή
σιγή.
Δύσκολη
η σουηδική εβδομάδα
όταν ζεις
σε ώρα Ελλάδας.

Σάββατο, 10 Μαΐου 2014

Προσταγή

Προσπαθούμε να ζήσουμε
να βρούμε το νόημα
αυτό το νόημα που ξεχάσαμε.

Θυμήσου:

Στα μάτια κάθε παιδιού
κρύβεται μια προσταγή
''υπερασπίσου την ζωή και το φως''
και μια προτροπή
''μην μ' εκδικείσαι για την αθωότητα που έχεις χάσει''.