Τετάρτη, 23 Φεβρουαρίου 2011

Εσωτερικοί Μονόλογοι

Η στάση;
Άσε τη στάση.
Αλίμονο στη δύστυχη γοητεία
που κρύφτηκε αλλάζοντας πεζοδρόμιο.

Θα μου φτάσουν ως το Σάββατο;

Μην κοιτάξεις πίσω
δεν σε ακολουθεί κανείς
παρά μονάχα η σκιά σου που παιχνιδίζει με τη βροχή.

Τι έπαθε το θερμοσίφωνο;

Δεν σε κατάλαβα
λίγο πριν συνομιλούσαμε
και τώρα
φαίνεται πως χάθηκες στο παρελθόν.

Η Ρία είναι μόνη της;

Στον πονοκέφαλο μπροστά
είμαστε όλοι ίδιοι τελικά.


εύρηΚα

Για δες,
βρήκες το νόημα.
Όχι αυτό που έψαχνες
γιατί τέτοιο δεν υπάρχει·
αλλά αυτό που τυχαία συνάντησες
στα σκαλοπάτια κοιτώντας
με σκυφτό το κεφάλι
έξω από το σπίτι του νεκρού σου εαυτού·

Τρίτη, 22 Φεβρουαρίου 2011

Μαρία Νεφέλη (Απόσπασμα)


Η Μαρία Νεφέλη λέει:

Η ΝΕΦΕΛΗ

Μέρα τη μέρα ζω - που ξέρεις αύριο τι ξημερώνει.
Το 'να μου χέρι τσαλακώνει τα λεφτά και τ' άλλο μου τα ισιώνει
Βλέπεις χρειάζονται όπλα να μιλάν στα χρόνια μας τα χαώδη
και να 'μαστε και σύμφωνοι με τα λεγόμενα «εθνικά ιδεώδη».
Τι με κοιτάς εσύ γραφιά που δεν εντύθηκες ποτέ στρατιώτης
η τέχνη του να βγάζεις χρήματα είναι κι αυτή μία πολεμική ιδιότης
Δεν πα' να ξενυχτάς- να γράφεις χιλιάδες πικρούς στίχους
ή να γεμίζεις με συνθήματα επαναστατικά τους τοίχους
Οι άλλοι πάντα θα σε βλέπουν σαν έναν διανοούμενο
και μόνο εγώ που σ' αγαπώ: στα όνειρά μου μέσα έναν κρατούμενο.
Έτσι που αν στ' αλήθεια
ο έρωτας είναι καταπώς λεν «κοινός διαιρέτης»
εγώ θα πρέπει να 'μαι η Μαρία Νεφέλη
κι εσύ φευ ο Νεφεληγερέτης.

Χαράξου κάπου με οποιονδήποτε τρόπο και μετά πάλι σβήσου με γενναιοδωρία.

Και ο Αντιφωνητής:

Ο ΝΕΦΕΛΗΓΕΡΕΤΗΣ

Α τι ωραία να 'σαι νεφεληγερέτης
να γράφεις σαν τον Όμηρο εποποιίες στα παλιά παπούτσια σου
να μη σε νοιάζει αν αρέσεις η όχι
τίποτε
Απερίσπαστος νέμεσαι την αντιδημοτικότητα
έτσι· με γενναιοδωρία· σαν να διαθέτεις
νομισματοκοπείο και να το κλείνεις
ν' απολύεις όλο το προσωπικό
να κρατάς μια φτώχεια που δεν την έχει άλλος κανείς
εντελώς δική σου.
Την ώρα που μες στα γραφεία τους απεγνωσμένα
κρεμασμένοι απ' τα τηλέφωνά τους
παλεύουν για 'να τίποτα οι χοντράνθρωποι
ανεβαίνεις εσύ μέσα στον Έρωτα
καταμουντζουρωμένος αλλ' ευκίνητος
σαν καπνοδοχοκαθαριστής
κατεβαίνεις απ' τον Έρωτα έτοιμος να ιδρύσεις
μια δική σου λευκή παραλία
χωρίς λεφτά
γδύνεσαι όπως γδύνονται όσοι νογούν τ' αστέρια
και μ' οργιές μεγάλες ανοίγεσαι να κλάψεις ελεύθερα...

Είναι διγαμία ν' αγαπάς και να ονειρεύεσαι.


Οδυσσέας Ελύτης

Πέμπτη, 17 Φεβρουαρίου 2011

Ο Κόσμος είναι Ψέμα

Μου 'χες πει τα πάντα είναι έρωτας
Μου 'χες πει τα πάντα είν' αγάπη
Όλα τα θυμάμαι κι όμως με ρωτάς
να σου πω πως άρχισε το "κάτι".

Ήρθα στη ζωή για να σε βρω
Ήρθες στη ζωή μόνο για μένα
Έπιασε χειμώνας τώρα κι απορώ
πως απ' την αλήθεια βγήκε ψέμα.

Μου 'χες πει τα πάντα είναι σήμερα
Μου 'χες πει τα πάντα είναι τώρα
Δυο καρδιές  δε δένονται με σύνορα
κι η ζωή δεν είναι ανηφόρα.

Σου 'χα πει τον κόσμο όλο αγαπώ
Μου 'χες πει  ο κόσμος είναι ψέμα
Έφτασα μονάχος τοίχους να κοιτώ
Με έφτασε η σκέψη σου στο τέλμα.

Άρχισα τα πάντα να αμφισβητώ
Μα ποτέ δεν αμφισβήτησα εσένα.
Όσο ζω μονάχα θα σε συγχωρώ
Μια στιγμή εσύ δε συγχωρείς εμένα.



Τετάρτη, 16 Φεβρουαρίου 2011

Αμφισβήτηση

Κι αν με δαχτυλοδείχνεις με τη φωνή σου.
Κι αν με κρίνεις μόνο με τη λογική σου.
Έχεις ξεχάσει πως είναι να έχεις νεανική ψυχή.
Πώς είναι να παλεύεις για κάθε καινούριο "γιατί?".
Έχεις ξεχάσει πώς είναι να βράζει η ψυχή σου.
Να γεμίζουν δάκρυα τα βλέφαρα σου.
Για ένα πιστεύω που τόσο τιμάς.
Για ένα αύριο που τόσο πολύ επιζητάς, διαφορετικό να είναι.
Κι αν συνήθισες τον τόνο της φωνής σου.
Θυμήσου πως κάποτε φώναζες.
Θυμήσου πως κάποτε φώναζες ένα σύνθημα με όλη την ψυχή σου.
Για ένα αύριο που τελικά ποτε δεν είδες.
Αφού την πλάτη του γύρισες.
Εν τέλει απέκτησες όσα αμφισβήτησες.....

«Αμφισβήτηση,η: γένους θηλυκού
συνώνυμο : αντίρρηση
αντώνυμο : παραδόχη.»

Για "κοίτα" μέσα σου
Που τώρα αυτές τις επιφανειακές λέξεις θυμάσαι μόνο.
Για μια λέξη.
Για μια λέξη
που όταν ήσουν νέος πάλευες με τον κόσμο όλο.


Μαριάννα Κωστοπούλου




Πέμπτη, 10 Φεβρουαρίου 2011

Παραλία

Παντρεμένες με παιδιά. Πολλά παιδιά. Πολύ όμορφες αυτές οι γυναίκες. Καθαρές. Ευωδιάζουν αντηλιακό και φρεσκοπλυμμένη πετσέτα θαλάσσης. Όλες με βέρες και μάτια. Πανέμορφα μάτια που κοιτάνε τριγύρω. Παντού κοιτάν.
Η μια φοράει μαύρο μπικίνι, έχει άψογα μαυρισμένο δέρμα και σφριγηλό κορμί αλλά το πιο σέξυ πάνω της είναι τα μάτια. Γαλάζια που πρασινίζουν μπροστά στον ήλιο. Αυτή κοιτάει πολύ και καπνίζει πολύ και βάζει και πολύ αντηλιακό. Το καλύτερο όμως που κάνει πολύ είναι να χαϊδεύει το κορμί της, απαλά και με αισθησιασμό αγγίζει τα πόδια της, την κοιλιά της, το λαιμό της και το στήθος της. Παράλληλα επανατοποθετεί το μαγιό της συχνά για να μαυρίσει περισσότερο η λευκή σάρκα του καλοσχηματισμένου βυζιού της. Όλα αυτά τα κάνει ενώ σε κοιτά στα μάτια από μακρυά χωρίς ίχνος φόβου μόνο με πάθος με μοναδικές διακοπές τις βαθιές τζούρες καπνού που ρουφά με τα σαρκώδη χείλη της.
Η άλλη φοράει πράσινο μαγιό. Αυτή κι αν έχει κορμί. Και μαλλιά, τέλεια μακρυά, καστανόξανθα μαλλιά. Κοιτάει λιγότερο αλλά πιο νευρικά, πιο παράνομα. Βλέμμα απαγορευμένο που γαρνίρεται από απότομες αισθησιακές κινήσεις της γύρω από το ενήλικο εφηβαίο της και τον κώλο της. Ναι, έχει τέλειο κώλο, πως αλλιώς να το πει κανείς αυτό το απάνθισμα των καμπυλών γύρω από τους πανέμορφους μηρούς της;
Το δίλημμα.
Κάθε παραλία έχει κι ένα δίλημμα. Κι όπως κάθε δίλημμα έτσι κι αυτό έχει δυο επιλογές. Ή να μείνεις στη θέση σου και να παρατηρείς χαλαρός τις αισθησιακές τους κινήσεις, προσμένοντας εναγωνίως το επόμενο αισθησιακό άγγιγμα στο μηρό και το στήθος. Ή να αρχίσεις να πλησιάζεις την υποψήφια φανταστική ερωμένη, τοποθετώντας την πετσέτα σου κάθε μέρα όλο και πιο κοντά στο προκαθορισμένο σημείο, στο οποίο αυτή η γυναίκα απολαμβάνει τη θάλασσα, την αμμουδιά και τον αέρα. Όπως φαίνεται εγώ επέλεξα το πρώτο για αυτό και γράφω.
Η έκπληξη.
Κάθε παραλία έχει και μια έκπληξη. Κι αυτή η έκπληξη δεν ανήκει στις ηλικίες των -άντα αλλά γύρω στα δεκαοκτώ. Φοράει σιέλ μπικίνι. Τέλειο σώμα, σφιχτό ολοστρόγγυλο στήθος, που παίζει ολόχαρο πάνω-κάτω σε μια ομάδα καλογυμνασμένων κοιλιακών και στηρίζεται σε δυο καλλίγραμμα ψηλά πόδια. Μέλη που στάζουν μέλι. Το πρόσωπό της έφηβο με τάσεις παθιασμένης, γλυκιάς και παρθένας πρώτης ολοκλήρωσης.
Το όνειρο.
Κάθε παραλία έχει κι ένα τουλάχιστον όνειρο. Το εν προκειμένω έχει κοντά ολόξανθα μαλλιά, πανέμορφο πρόσωπο με λεπταίσθητα χαρακτηριστικά. Σώμα απερίγραπτο. Καλύτερο απ' όλα και ψυχή πιο γαλανή κι απ' το αθροισμένο γαλάζιο του ουρανού και της θάλασσας. Αυτή η γυναίκα, όπως και κάθε άλλη φυσικά, είναι ζωή, γύρω στα είκοσι-επτά. Με αγαπάει και την αγαπώ. Δε με ξέρει όπως δεν ξέρω κι εγώ αυτή αλλά αγαπιόμαστε, σαν δυο άνθρωποι που δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν.
Τέλος.
Κάθε παραλία έχει κι ένα τέλος. Κι αυτό έρχεται πάντα όταν δύσει ο ήλιος. Οι πετσέτες τινάζουν από πάνω τους τις πέτρινες διαμαντένιες νεράιδες καθώς κινούνται ρυθμικά στην αγκαλιά του αέρα υποκινούμενες απ' όλα αυτά τα πανέμορφα γυναικεία χέρια. Η παράσταση του ήλιου και της θάλασσας χαιρετά το κοινό της μιλώντας με το "Γεια" που λέει η μία στην άλλη. Με τυπωμένη την υπόσχεση για ραντεβού στην αυριανή παράσταση στο χαμόγελό τους.
Παράσταση στη οποία έκοψα εισιτήριο διαρκείας.


έ ρωτάς;

Ζω για λίγο μόνο
και σε συγχωρώ
Κι εσύ δεν συγχωρείς κανένα.


Πίσω απ' την αλήθεια
μόνο "σ' αγαπώ"
Πίσω απ' την αλήθεια
μόνο ψέμα


Μου 'χες πει
τα πάντα είναι σήμερα
Μου 'χες πει
τα πάντα είναι τώρα

Δυο καρδιές
που δένονται με σύνορα
Κι η ζωή
μια ανηφόρα

Μου 'χες πει
τα πάντα είναι έρωτας
Μου 'χες πει
τα πάντα είναι αγάπη

Όλα τα θυμάμαι
μα συ με ρωτάς
να σου πω
πως γίνεται το κάτι

Ήρθα στη ζωή
για να σε βρω
Ήρθες στη ζωή
μόνο για μένα

Έφτασε χειμώνας
κι όλο απορώ
Πως απ' την αλήθεια
βγήκε ψέμα

Σου 'χα πει
τον κόσμο μόνο αγαπώ
Μου 'χες πει
ο κόσμος είναι ψέμα

Άρχισα τα πάντα
να αμφισβητώ
Μα δεν αμφισβήτησα εσένα.


Αναμονή

Σε αναζήτησα
σε 'κείνο το παγκάκι
που μου είπες συγνώμη.
Μα δε σε βρήκα ούτε εκεί.

Κρύφτηκα πίσω σου
και σε κρυφάκουγα
μήπως κι άλλαζες γνώμη.
Κι έμεινα για πάντα στη σκιά σου.