Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2008

ΟΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΦΩΝΗ

Πάμε να πιούμε άσχετε
σε μια γιορτή χαμένη,
κράτα τη ρόδα τράβαγε
κακό δε μας προσμένει.

Έλα να πιούμε σύντροφε
για μια ζωή χαμένη,
κάποιος τ' αστέρια ρώταγε:
"Πώς κάποιος ανασαίνει;"

Πάντα ζωή, παντού ψυχή
κι εγώ χωρίς εμένα.
Τα όνειρα έδεσα με σχοινί
και ξέφυγα με τρένα.

Τα όνειρα που γίνανε φωνή
κι ίσως να μας εκφράζουν.
Και τώρα εκεί στην ανοχή
κάθονται και σκουριάζουν.

Δεν υπάρχουν σχόλια: