Απλά

Ότι είναι εύκολο για σένα
δεν είναι εύκολο για όλους.

Ότι είναι δύσκολο για σένα
σε άλλους φαντάζει αστείο.

Ο Πίνακας κι η Κιμωλία

Σ' αγαπώ
αυτή η φράση πλέον μοιάζει με τιμωρία
που την γράφω χιλιάδες φορές στον πίνακα της σκέψης μου.

Ξέρω πως σχέση μαζί σου δεν κρατώ.
Ξέρω πως τα όνειρα σου με μαγεύουν.
Ξέρω πως πάντα κάποιο εγωϊσμό
οι μέρες βλέπουν κι αγριεύουν.

Μικρούλα μου "τί κάνεις;"
Με κάθε ειλικρίνεια σε ρωτώ "πού είσαι;"

Αν τύχει και χαμογελάς
τότε μαζί μου σίγουρα θα έχεις πάψει ν' ασχολείσαι
ή
αποφάσισες πως η αγάπη μας πλεόν μεγάλωσε
κι έμαθε μόνη της να περπατάει.

Σ' αγαπώ
κι εγώ κι ο πίνακας κι η κιμωλία.
Μα μοιάζουν όλα σαν ένα ποιήμα
που ψάχνει νάβρει μια τελεία.

Βοήθεια - Αντίδοτο υπάρχει;

Με εγκατέλειψε η δίψα
και με πνίγει το νερό.
Με εγκατέλειψε η πείνα
και πασχίζω να τη βρω.

Τώρα που πέφτω σιγά-σιγά
ιδρώτας δεν υπάρχει.
Τώρα που φεύγω μακρυά
τίποτα δεν με άγχει.

Αύριο θα 'μαι καλά
ίσως βελτιωμένος.
Μα σήμερα πραγματικά
είμαι συνετριμμένος.

Βοήθεια!!!
Βοήθεια!!!
Έπαψα να διψώ!!!
Έπαψα να πεινώ!!!
Κάντε κάτι!!!
Με ακούτε;;;
Βοήθεια!!!

Θα πεθάνω...

Το δέρμα και το κέρμα

Σε βρήκα

Πάλι εδώ.
Είμαστε μόνοι πάλι κύκλωπα.

Τί κάνεις;
Χαίρομαι που σε βλέπω στη λευκή σελίδα,
δίπλα στο κινητό και το τηλεκοντρόλ.

Σε πόσο κοινά μέρη μπορεί κανείς να βρει τον εαυτό του.

Μη φοβάσαι
δε σε μουντζουρώνω
απλά κρατώ το περίγραμμα σου σε σημειώσεις.
Έτσι για να μη σε ξεχάσω ποτέ.

Υ.Γ.
Ίσως και για να σε ξεφορτωθώ, Κανένα.

Σε αυτή τη ζωή - Χώρια

Να τώρα δε μου απαντάς εσύ.
Ξέρω ότι φοράς ένα τζίν και μια μπλούζα.
Απέναντι σου έχεις ένα φίλο
και μάλλον η μουσική σκεπάζει
τη συζήτησή σας από τα αδιάκριτα αυτιά.

Πήγα στην αρχή να ζηλέψω
μα μου αποκρίθηκες πριν σε καλέσω.
Ύποπτο;
Τι νόημα έχει να αναρωτιέμαι.
Μάλλον αφού περνάς καλά
έτσι έπρεπε να γίνει σε αυτή τη ζωή.

Εσύ να μιλάς εκεί
κι εγώ να γράφω εδώ.

Για Ένα Τσιγαράκι

Σε είδα δίσταζες να μπεις στο μάθημα.
Με είδες να βγαίνω μόνος
φορώντας τον άσπρο μου χιτώνα.

Άναψα ένα τσιγάρο
κι ώσπου να δω τον καπνό να λέει:
"Γειά σου, είμαι ευτυχώς εδώ."
Ήρθες δίπλα μου και κάθησες
σε μια πράσινη καρέκλα.

Μύριζες όμορφα
μου είπες ότι ήσουν καθαρούλα.
Ξέρω όμως ότι κάνεις βρώμικες σκέψεις,
κι αυτό με μαγνητίζει όταν σου μιλώ.

Άλλωστε τα χείλη σου περιγράφουν τέλεια
την αμηχανία του ερωτισμού.

Το τσιγάρο μας
τελείωσε
κι όταν γύρισα να σε κοιτάξω
έιχες γίνει καπνός.

Αμηχανίες

Α, ναι είδες;
Ειδωθήκαμε ξανά
και είμαστε κι οι δυο σε ζεύγη.
Μάλλον είμαστε κι οι τρεις σε ζεύγη.
Φανερώθηκε στα μάτια σου
η θλίψη της άφιξης και του γυρισμού.
Βρε, γιατί μιλώ στον ενικό.
Κοιτάγματα ζεστά και άχρωμα.
Φόραγα κι εγώ μια αδιάφορη μπλούζα
που πήγαινε με τη μουστάρδα στο τραπέζι.
Καλά θα περάσετε πιστεύω.
Ίσως το νερό με το κρασί
να είναι το φαγητό των ημερών.
Γιατί όχι;
Άλλωστε κοντεύει Πάσχα.

Το κουμπί του Κινδύνου

Πετάγομαι
φτάνω στα ύψη μου
χοροπηδώ σε τραμπολίνο.

Ξέρεις είναι ωραία ν' ανεβοκατεβαίνεις
κι εκεί που πέφτεις χαμηλά
πάλι να βρίσκεσαι ψηλά.

Υπάρχει όμως μαρτύριο
μέσα σ' αυτό το ψηλά και χαμηλά.

Τι κι αν το ανσανσέρ
μας ανεβάζει ομαλά
σε ύψη όλο και πιο μεγάλα.

Ξέρω πως απ' όλα τούτα τα κουμπιά
θα μου λήψει ένα μονάχα.

Αυτό του Κινδύνου.
"Κίνδυνος,
το ύψος αυτό
δεν είναι δικό σου,
εγώ το ανσανσέρ στο δίνω.
Αν θες ασφάλεια, μάθε το τραμπολίνο."

Το δέρμα και το κέρμα

Το δέρμα μου μ' ακολουθεί
όπου κι αν πάω
όπως κι ο ίσκιος μου.

Τί κρύβεται, άραγε, μέσα στον ίσκιο;
Τί κρύβεται, άραγε, κάτω απ΄το δέρμα;

Ύπαρξη και ανυπαρξία.
Μήπως σαν φτάσω στο τέρμα
απαλλαχτώ από τον ίσκιο και το δέρμα;

Πώς απαντά κανείς σε τέτοια ερωτήματα;
Αν θέλετε να μάθετε
εγώ
πάντα στηρίζομαι στο κέρμα.

Υ.Γ.
Που στηρίζεται το κέρμα;
Κορώνα ή γράμματα;
Σ' αγαπώ ή μ' αγαπάς;
Εγώ η εσύ;
Σιγουρα ή ίσως;
Έρωτας ή μίσος;

Έλεος, είπα να ζήσω, μη το γαμήσουμε στο θάνατο.

Χωρίς επικοινωνίες

Ζω,
απλά μου κόψανε το ιντερνέτ.
Δε ξέρω,
αλλά τα βράδια με θυμάμαι καλύτερα
και τα πρωινά μαθαίνω τον κόσμο.

Σαν άκουσα το μήνυμα σου σάστισα,
για μια στιγμή μύρισα το καλοκαίρι.

Δεν είχα κάρτα
και ξαναβυθίστηκα στην αναμονή
που με φιλοξενεί την άνοιξη.

Το στυλό

Πήρα το στυλό
εκείνο που μου πρόσφερες,
όχι από τα χέρια σου αυτή τη φορά.

Στο βιβλιοπωλείο
ανάμεσα σε τόσα στυλό, μολίβια και μαρκαδόρους
εγώ διάλεξα αυτό
που μου 'χες προσφέρει για λίγο
και το αγόρασα.

Θα μου πείς : " και τι μου το λες;"

Δε ξέρω απλά είχα την ανάγκη να σου γράψω.

"ΤΩΡΑ"

Πέρασα το χρόνο
ψάχνοντας στη μνήμη
να βρω το μέλλον,
αυτό που μου ταιριάζει.

Έτσι ανακάλυψα πως το μόνο που υπάρχει είναι το "ΤΩΡΑ".

Του έρωτα μέγα κακό

Του έρωτα μέγα κακό
σπαράζεις τους ανθρώπους
Με ματωμένους κόπους
αυτοί που αγάπησαν ξεχνούν
Με ματωμένους κόπους
αυτοί που αγάπησαν πενθούν
για όλη τους τη ζωή

Αχ Δέσποινά μου παρακαλώ
το βέλος σου που είναι χρυσό
- λυπήσου με και ποτέ
μη μου σημαδέψει την ψυχή
Με τη βαμμένη την αιχμή
στον πόθο βαφτισμένη
Ας είναι ευλογημένη
η σωφροσύνη των θεών
- που με κρατεί
αυτόν που αγαπώ μην τον πληγώσω
Ω εσύ ξόρκι των ερώτων των κρυφών
από στάχτη παρθένων εραστών
φύλαγέ με, ποτέ έρωτα μη νιώσω

Το ξέρω καλά μη μου το λες σε είδα
δεν έχεις πόλη ούτε πατρίδα
- δεν έχεις φίλο για να γιάνει
στην δυστυχία σου να σκύψει με φροντίδα

Κι αν η Κατάρα πιάνει -
τέτοιο κακό να πάθει
όποιος στο πλάι μου μ' αγάπη δεν εστάθη

Γιώργος Χειμωνάς

Η αβοήθητη μοναξιά του άντρα - Γιώργος Χειμωνάς

Η φίλη μου Ρ. έκλεισε τη συζήτηση για έναν κοινό μας φίλο ομοφυλόφιλο και τα αδιέξοδά του, με το γνωστό οξύ και θρασύ της χιούμορ: «Ευτυχώς που υπάρχουν και οι ομοφυλόφιλοι. Αν δεν υπήρχαν, εσείς οι άντρες θα περνούσατε έτσι από τη ζωή, χωρίς να σας έχει αγαπήσει κανένας».

Έφερα στον νου μου πάμπολλες λατρευτικά αφοσιωμένες αγάπες γυναικών προς άντρες που θα διέψευδαν αμέσως τον, εξεζητημένο άλλωστε, ισχυρισμό της Ρ. και ταυτόχρονα, ωστόσο, σκέφθηκα τη διαφορετικότητα των γυναικείων και ανδρικών συναισθημάτων, ιδίως των ερωτικών. Στην ιδανική ερωτική σχέση της η γυναίκα εξαντλεί όλα τα αιτήματα της δικαίωσής της, ως προσώπου προπαντός, αλλά και ως ύπαρξης ή, έστω, εξασφαλίζει τον ουσιωδέστερο όρο για να προχωρήσει απερίσπαστη προς ό,τι θεωρεί επιτυχία για τον δημιουργικό εαυτό της. Ενώ για τον άντρα, στην αντίστοιχη περίπτωση, περισσεύουν πολλά (και μάλλον τα σημαντικότερα γι' αυτόν) τέτοια αιτήματα ­ που, θά 'λεγε κανείς, η ερωτική δικαίωση μοιάζει να τα κάνει ακόμη πιο επιτακτικά. Αυτό σημαίνει ότι η γυναίκα είναι ικανή, και ώριμη, για την ιδανικότητα της ερωτικής σχέσης, τοποθετώντας εκεί, με πολλή υγεία κι ακόμα περισσότερη υγιεινή, ολόκληρη τη φυσιολογία της ανθρώπινης κατάστασης ­ ο άντρας όμως όχι.

Σημαίνει ακόμα, πέρα από την ολιγάρκεια της πρώτης και την απληστία του δευτέρου, ότι ο άντρας πάσχει από μια χρόνια, ανεκπλήρωτη φιλοδοξία ανόρθωσης, που ξεπερνάει κατά πολύ το σπουδαίο γεγονός της ανόρθωσης του ανθρωπίνου όντος στα δύο του κάτω άκρα, όπου η γυναίκα πιστεύει, και πολύ σωστά, ότι μ' αυτό τέλειωσε οριστικά κάθε ιστορία περαιτέρω ανόρθωσης. Και προφανώς αυτή η φιλοδοξία πρέπει να υπαγορεύεται από μια λειτουργία, αμιγώς αρσενική, επικράτησης και θριάμβου, η οποία, τουλάχιστον στο επίπεδο των φυσικών προδιαγραφών του φύλου, λείπει από τη γυναίκα σαν περιττή. Ο θρίαμβός της εξάλλου στη σχέση της είναι με το παραπάνω αρκετός, μια και η γυναίκα πάντα θριαμβεύει στη σχέση της με τον άντρα· ο μόνος τρόπος να θριαμβεύσει ο άντρας είναι να αρνηθεί να μπει σ' αυτήν.

Το γεγονός είναι ότι η γυναίκα είναι σκανδαλωδώς ευνοημένη από τη φύση. Βρίσκεται πιο κοντά της, την έχει πάντα με το μέρος της ­ η φύση συνεχίζεται μέσα της, χρησιμοποιεί το σώμα της για ν' αναπαραχθεί. Ας μην το ξεχνάμε: η γυναίκα έχει συγγένεια με το φως του φεγγαριού (που στον άντρα προκαλεί την επιληψία), με τις παλίρροιες των ωκεανών. Ο άντρας είναι αφύσικος, τεχνητός. Κατασκευασμένος μέσα σ' ένα ανοίκειο γυναικείο ικρίωμα, το σώμα της μητέρας του, κατασκευασμένος ακόμα από εντολές κύρους και εξουσίας, «ανδρισμού» και αντοχής, τις οποίες, στη διάρκεια της σύντομης ζωής του, είναι καταναγκασμένος πειθήνια και καθημερινά να εκτελεί. Κι ας μην επικαλεστεί κανείς τις κοινότοπες ιστορικοκοινωνικές αιτιότητες ­ ασφαλώς ισχύουν, αλλά βασίζονται στους δεδομένους, βιολογικούς χαρακτήρες του φύλου του.

Αποκλεισμένος από το άλλο ανθρώπινο σώμα, μη έχοντας ποτέ καμιά ενσυνείδητη συγκοινωνία αίματος με το άλλο σώμα, όπως έχει η γυναίκα με το κύημά της ­ ούτε καν έξοδο αίματος, όπως εκείνη, παρά μονάχα όταν το σώμα του εκτεθεί στη βία, έχει ένα σώμα μοναχικό κι αδιαπέραστο· κλειστό, δηλαδή απειλημένο. Που δεν ανοίγει ποτέ, ούτε κατά την ερωτική του δράση, οπότε κλείνει ακόμη περισσότερο και το κάθε σώμα αποχωρεί, αποσύρεται στην πιο απόλυτη δική του σιωπή, που είναι η ηδονή. Αντίθετα, το σώμα της γυναίκας, προτού κι αυτό απουσιάσει από την ερωτική ένωση, είναι ένα σώμα πάντα ανοιχτό ­ ο υπέροχος αυτός κάλυκας που είναι φτιαγμένος για να υποδέχεται και για να περιβάλλει.

Κι αφού η γυναίκα τον άντρα μονάχα να τον αγαπάει μπορεί και τίποτε άλλο, θα κάνω εγώ, ένας άντρας, το εγκώμιο γι' αυτό το αυτοδημιούργητο θαύμα που είναι ο άντρας. Χαριστικά θα βάλω πρώτη στη σειρά τη συμβολή της γυναίκας, που σίγουρα βοηθάει να συντελεσθεί, κυρίως με το ανεκτίμητο (και κατ' εξοχήν γυναικείο) χάρισμά της, που είναι ο αλάθητος ρεαλισμός της. Χωρίς αυτόν ο άντρας θα παράπαιε, ακόμα θα περιπλανιόταν, θα είχε χαθεί μέσα στις ομίχλες των επικών του φαντασιώσεων ­ ένα χάρισμα που η γυναίκα, αν το θελήσει, μπορεί να το μεταποιήσει σε θανάσιμο ανδροκτόνο εργαλείο ­ αν θελήσει να υπονομεύσει, χρησιμοποιώντας το, όλες τις ευσυγκίνητες μυθολογίες, που χάρη σ' αυτές και αποκλειστικά μ' αυτές ο άντρας επιβιώνει.

Χειρώνακτας του πολιτισμού αλλά και εγκέφαλός του, έκτισε από την αρχή τον κόσμο με μέτρο τον άνθρωπο. Κι αν αυτός ο κόσμος φαίνεται να είναι ανδροπρεπής, εκεί που χρειάζεται γίνεται θηλυκός, πολύ τελειότερα απ' ό,τι θα τον έπλαθε η ίδια η γυναίκα: χάρη στον άντρα η τέχνη κατοικήθηκε από εξαίσιες (αν και ανύπαρκτες) γυναίκες και πήραν γυναικείο όνομα οι πιο αυστηρές εξουσίες της ζωής ­ ενώ κράτησε για τον εαυτό του τον δυστυχισμένο ρόλο του ηττημένου, δηλαδή αυτός επωμίστηκε με αυταπάρνηση τη μεταφυσική μοίρα της ήττας που βαραίνει το ανθρώπινο γένος. Δεν δέχθηκε χαρμόσυνους αγγέλους όπως η Θεοτόκος, δεν έπεσε σε ερωτική έκσταση όπως η Αγία Θηρεσία· ταπεινά κι αγόγγυστα υπηρέτησε τη θητεία του στα τάγματα του Θεού. Δεν είχε μεγαλομανιακές ακουστικές ψευδαισθήσεις όπως η Ιωάννα της Λορραίνης ­ ανώνυμος αφανίσθηκε σε ατέλειωτους και άδικους πολέμους (και καμιά δεν έχει σημασία ότι ο ίδιος τους ξεκίνησε), εξοντώθηκε σε ισόβιες δουλείες. Ανιδιοτελής, αθώος αλλά ευφυής, εύπιστος με τη θέλησή του ­ εύθραυστος και χωρίς ­ σε αντίθεση με τη γυναίκα ­ να επιζεί του θρυμματισμού του· ασκημένος από ένστικτο να επινοεί τεχνάσματα του κυνηγιού για την τροφή της ομάδας, να αγρυπνάει για τους κινδύνους· από γεννήσεως ανυπεράσπιστος, γιατί η φύση τού πήρε πίσω όλα τα όπλα του, έμεινε πάντα πολεμιστής, άοπλος και με χίλιους τρόμους γενναίος. Εκπνευμάτωσε τη φυσική του ρώμη και την έκανε δύναμη, κυρίως τόλμη, μυαλού και κραδασμό ιδεών. Αυτός είδε τα όνειρα όταν ήρθαν οι μεγάλες νύχτες ­ κι όλα αυτά από το τίποτα, χωρίς ουσιαστική βοήθεια από κανέναν. Έχοντάς τα όλα αντίξοα, και πιο πολύ αντίξοη τη γυναίκα που τον αγάπησε.

Και λυπηθείτε τον, με την πιο ευγενικιά, την πιο τρυφερή λύπη, γι' αυτή την απέραντη, την ως το τέλος αβοήθητη μοναξιά του. Δείτε τον, παραμερίζοντας τις αγορίστικες κομπορρημοσύνες του, τα απελπισμένα χάδια της μάνας του ­ παραμερίστε τα όλα: τα αφηρημένα αγγίγματα της γυναίκας του, τα αρπαχτικά και φιλημένα χεράκια των παιδιών του και δείτε τον σε όλη του την ανέχεια. Και μη του μιλάτε, αφήστε τον να σωπαίνει όταν σωπαίνει. Και αν αρχίσει να κλαίει ξαφνικά, ποτέ μην τον ρωτήσετε γιατί.

Γιώργος Χειμωνάς

Υστεροφημία

Μίλησε ένας ανθρωπάκος
για οράματα
για πράγματα
για όνειρα
και σκέψεις έκανε μικρές,
που μεγάλωσαν μαζί του.

Μα δε πέθαναν ποτέ.

Αυτός ο αιώνιος χωρισμός
είναι που τον λυτρώνει,
τώρα που δεν βλέπει
μείτ' ακούει
ούτε μιλά
αλλά
σαν δυο φώτα θολά
όλο ξεμακραίνει...

Ο ίσκιος της βροχής

Τί ίσκιος είσαι τελικά;
Με ποιό αντικείμενο έχεις ταιριάξει;
"Είμαι ο ίσκιος απ' το σύννεφο που φέρνει τη βροχή"
Μα εγώ ποτέ δεν βλέπω ίσκιο όταν βρέχει.
"Είναι γιατί δε ρώτησες ποτέ μια σταγόνα: Ποιός ίσκιος σ' έχει φέρει;"

Άγρυπνος

Πήρα τα απογεύματα
σε μια τσάντα
κι έτρεξα για να προλάβω το ξημέρωμα.
Εκεί που χαιρετούσα το φεγγάρι,
σταμάτησε η γη
κι εγώ συνέχισα να τρέχω.

Πόσο κρύφα;

Όλα κρυμμένα, όλα ανείπωτα
κι όμως,
μπροστά σε σένα τρέμει το τίποτα.

Όλα στο μέσα, όλα ανεξίτηλα
κι όμως,
στο είδωλό σου, χίλια τα είδωλα.

Για σένα

Τα λόγια μου είναι περιττά,
το βλέμμα μου πάντα βουρκωμένο από χαρά ή από λύπη,
το μπράτσο μου πάντα σταθερό δίπλα σου και σου ανήκει.