Επί ξυρού ακμής

Θα σε έβλεπα λιγότερο αν ήμουν δίπλα σου,
τώρα μακρυά σου ψάχνω να σ' αντικρίσω σε κάθε σύννεφο γαλάζιου ουρανού,
σε κάθε φωτόνιο λευκού φωτός.

Αν ήμουν δίπλα σου θα σε πλήγωνα κι εγώ
όπως κι οι άλλοι που δήλωσαν ότι σ' αγάπησαν πολύ,
τώρα μακρυά σου η σκέψη μου δεν ησυχάζει
αν κάθε βράδυ δεν εξαντληθεί στην οργάνωση της αρπαγής σου.

Θα χαμογελούσα ακόμη και με ένα δροσερό ποτήρι νερό
μέσα στον λίβα της αγκαλιάς σου αρκεί να ήμουν δίπλα σου,
τώρα μακρυά σου πλέον δεν με ξεδιψά τίποτα
το μόνο που με δροσίζει κάπως είναι τα δάκρυα για σένα.

Σάμπως κατάλαβα γιατί έφυγα, γιατί δεν έμεινα να προσπαθήσω;
Δεν πειράζει, τώρα γνωρίζω αυτό που πάντα ένιωθα.
Βρισκόμουν πάντα επί ξυρού ακμής, ακμής ελληνικής ζωής
όλα τ' άλλα απλές εκφάνσεις του θανάτου.

Περίπατος στη Ρώμη

Μια λέξη μ' άλλαξε αμέσως
''ντροπή''.
''Δε ντρέπεσαι;'', με ρώτησες.
''Μ' αφήνεις, για ν' αποφύγεις τον εαυτούλη σου και τις σκέψεις,
αλήθεια, για πού το 'βαλες; Που τρέχεις;''
Αργότερα κατάλαβα
πως έσπευδα ταχέως προς το χαμό μου,
με τράβαγε εκείνη η θλίψη
που αγαπούσε την καταστροφή μου.
''Γιατί ήρθες στην ξενιτιά;'' με ρωτάνε συχνά
και συχνά έρχονται στο μυαλό μου
δυο λέξεις:
Ντροπή κι ελπίδα.

Δεν ξέρω αλλά μερικές εικόνες φτιάχνουν ιδέες.
Τα δέντρα στη Ρώμη και την Καταλονία
είναι συνήθως πεύκα
που μοιάζουν καταδικασμένα να φιλοσοφούν
πάνω από τις αμαρτίες των ανθρώπων,
χαρίζοντάς τους παράλληλα μια δροσιστική σκιά
που εξομολογεί όλα της τα υπό κείμενα.

Κι άιντε πάλι, βουτιά στον ήλιο
δέρματα σταρένια
μάτια λευκά
ανάσες βαριές
υγρά σεντόνια
και στη βεράντα του ρετιρέ
μερικά λιόδεντρα
συγχωροχάρτια μιας τσιμεντένιας ζωής
που πεθαίνει κοιτώντας κατάματα
τα αιωνόβια άστρα.

Ανατομία συναισθημάτων

Τα αισθήματα είναι απογοήτευση
τα συναισθήματα είναι ευτυχία.
Η ανατομία της ευτυχίας
προϋποθέτει ότι η ευτυχία είναι νεκρή.

Το επειδή σ' ένα γιατί

Να σε συνάνταγα πάνω από τις θάλασσες της σιγαλιάς
αυτό ήθελα, ακόμη μια φορά.
Αντ' αυτού βρισκόμαστε ξανά δίπλα
στα πτώματα των σκοτωμένων μας ονείρων. Εσύ κι εγώ.
Βρισκόμαστε ξανά γιατί δεν αλλάζει η σχέση μας,
τ' αλφάβητό μας παραμένει δυαδικό, μαζί ή χώρια.

Το φεγγάρι δεν το κοιτώ για να μην βλέπω τα μάτια σου
κι εσύ ασπάστηκες τη λογική στον έρωτα.
Τι κρίμα που φοβήθηκα να ζήσω τέτοια έρωτα
μόλις ωρίμασε και μου γίνε αγάπη.

Να σου μιλώ απλοϊκά δεν το μπορείς
να λέω λέξεις πλάνες δεν τ' ανέχεσαι
κι αν κάτι αναζητάς
είναι το επειδή σ' ένα γιατί.
Γιατί να μου μιλάς ακόμη δεν σταμάτησες;

Σαν χθες

Ησύχασες τώρα
μετά τα δάκρυα, μετά τα μαύρα λόγια.

Σταυροπόδι στον καναπέ
μπροστά από μια οθόνη
ψάχνεις να δεις το αύριο.

Πάλι σκέψεις, πάλι λέξεις
ανασφάλεια κι ανησυχία ξανά.

Βγαίνεις για ποτό
ανάβεις τσιγάρο, χάνεσαι στο θόρυβο και τις νότες.

Πριν κλείσεις τα μάτια σου
κοιτάς ξανά κοιτάς την οθόνη
αύριο πουθενά
μόνο ένα ατέλειωτο κι αβάσταχτο σήμερα.

Η ώρα είναι νύχτα
το τώρα είναι σκοτάδι.

Σαν χθες ονειρευόσουν το αύριο
σήμερα ελπίζεις για ένα όνειρο.

Φορμάτ

Όταν ξενυχτώ(συνηρημένο κι αυτό)
και καπνίζω πολύ,
είναι σαν αλλάζω τον προγραμματισμό του εγκεφάλου μου.
Αρχίζω και σκέφτομαι όμορφα,
ξαφνικά μετά από πολλές ώρες μέσα στη νύχτα
όλα δένουν και αποκτά μορφή
η ανυπαρξία του νοήματος
κι η ζωή είναι η όμορφη, χαλαρή και ήρεμη
σαν τη χοντρή μπροστά στο ψυγείο
τον μπεκρή μπροστά στο μπαρ
τον βιαστή μέσα στο τρόλεϋ
τον τραπεζίτη με τα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων
τον πρεζάκια στο φαρμακείο
και τον πούστη μέσα στο στρατώνα.
Αδυναμίες,
αυτό είναι η ζωή,
ένας ωκεανός  από δαύτες
κι εμείς τα ψάρια που κολυμπάν μέσα του.
Και τσουπ με κάποιες μαγείες,
τις λεγόμενες εξαρτησιογόνες ουσίες,
από ψάρι γίνεται κανείς ψαράς,
σύννεφο βροχής, φαλαινοθηρικό,
μοναχός σαολίν και βούδας.
Τέλος έρχεται η δουλειά
κι από ψάρι σε κάνει μάγειρα,
δικηγόρο, σκουπιδιάρη και δάσκαλο.
Συμπέρασμα:
μόνο οι καλλιτέχνες κάνουν τη διαφορά,
ζώντας ανάμεσα στην αδυναμία τους, τις ντόπες και την εργασία.
Αυτοί θα λέγαμε
ότι έχουν πλέον ΆΛΛΟ λειτουργικό.

να αποκλειστώ και να μην ακούω ούτε κραυγή
γιατί όταν άλλο σώμα πονά το μυαλό μου εμένα νιώθει
και μετά να κρυφτώ για πάντα στην φαντασία μου
έτσι γιατί βαρέθηκα τον ρεαλισμό σας.

Φανατικά ανοργάνωτος εραστής της μοναξιάς σου...

Αλκοόλ, Τσιγάρα κι ο Ποπάυ

Αλκοόλ,
να και κάτι που δεν θέλω να σταματήσω
ποτέ δεν υπήρξα αυτό που λέμε αλκοολικός
αλλά θα μου πεις τα ίδια λένε κι οι άλλοι
οι πτωχοί αλκοολικοί.
Απλά η εγκεφαλική μου κατάσταση με το αλκοόλ
είναι διαφορετική,
όχι δεν γίνομαι πιο κοινωνικός και τέτοιες αηδίες
απλά μου αρέσει όταν κάνω κεφάλι
είναι σαν ένα διάλειμμα απ' τις νόρμες
της αψεγάδιαστης λογικής, λέμε τώρα
γιατί και χωρίς αλκοόλ
ποτέ δεν είχα αυτό που λέμε καθαρό μυαλό.
Υπήρχε πάντα μέσα μου η αίσθηση
ότι κάτι δεν καταλαβαίνω και πως κάποιοι δεν θα με καταλάβουνε ποτέ.
Ας ανάψουμε ένα τσιγάρο
είναι καλό και το συστήνω ειδικά το καλοκαίρι
σε μερικές περιστάσεις διώχνει τα κουνούπια
και όχι μόνο,
ουσιαστικά ο καπνός που εκπνέω
μοιάζει να απεικονίζει τα σωθηκά μου
ακανόνιστα και ρευστά
πάντα σε αντίθεση με την εξωτερική άποψη.
Γιατί υπάρχει και η εσωτερική άποψη
αυτή που την κρατάμε για τον εαυτό μας
αλλά μάλλον σπανίζει πλεόν.
Και τώρα έρχομαι στο κυρίως θέμα
το σπανάκι
δεν μπορώ να καταλάβω γιατί
ο Ποπάυ έτρωγε σπανάκι
από μικρός απορώ
κι έπειτα γιατί όταν γίνεται
και τρώω εγώ σπανάκι
είναι πάντα στη μορφή του σπανακόρυζου,
καλό για να μην κακοκαρδίσουμε και τη μάνα
αλλά ποτέ δεν είδα τα μπράτσα μου
να πρίζονται μετά.
Λες να έπαιρνε ντόπα κι ο Ποπάυ;

Δύσπνοια

Είναι κάποιες φορές
που με πιάνει και ασφυκτιώ.
Το δωμάτιο μοιάζει μικρό
κι ο αέρας βαρύς.
Τότε ανοίγω το παράθυρο
και μπαίνει η παγωνιά
με μια καθαρτική μανία.
Αναπνέω ξανά.
Κι αναρωτιέμαι
τι να είναι αυτό που με βαραίνει,
η πίσσα των τσιγάρων
ή το ατέλειωτο σκοτάδι;
ή και τα δυο;

Μάνα καληνύχτα
τα λέμε καλοκαίρι Ελλάδα.

Tiden

Det fanns en tid
när tiden inte fanns
då detta troligen hade beslutats
att skapa tiden ur hjärtslagen.

Μέσα απ' τον καθρέφτη

Θα ήθελα να σου μάθω να πετάς
να ξεφεύγεις απ' τα δύσκολα
μα αυτό είναι εύκολο.

Θα ήθελα να σου μάθω να πατάς
να περπατάς μέσα στα δύσκολα
μα αυτό είναι εύκολο.


Ναι ηρέμησε εγώ είμαι εδώ
όχι ότι θα είμαι για πάντα
τα δύσκολα είναι ένα σωρό
μα δεν κρατάν για πάντα.


Τα μαλλιά σου ελεύθερα
το δέρμα σου ανέγγιχτο
κι η ψυχή σου
ανεπίδεκτη μαθήσεως.
Ένα εσύ
το ένστικτό σου ένα
ότι κι αν γίνει θα κοιτάς τον ουρανό.
Ότι κι αν γίνει θα κοιτάς εμένα.

Η Διαμονή

Περαστικός,
αυτό είμαι.
Περαστικός,
σε μια δύσκολη μα όμορφη ζωή.
Κι όπως κάθε περαστικός τύπος,
έτσι κι εγώ
έχω σύντομη διαμονή.

Το Προπατορικό Αμάρτημα

Παραδείγματα
τα δεσμά σου αγκωμαχούν
ο πόθος ασθμαίνοντας
σε καταβάλει
σε ρίχνει
βυθίζοντάς σε στην ακολασία,
στην αγνότητα δηλαδή
της συνεχούς ηδονής.

Τα μπουρνούζια σου
τα φοράς πάντα λυτά
σε κοιτώ να βγαίνεις από το μπάνιο
βαπτίζεσαι σε μια ανίερη καθαρότητα
κάθε φορά πριν το σεξ.
Έχεις τρόπους και πάντα
είχες τον τρόπο να τελειώνεις
ήσυχα τα βράδια
μπρούμητα στο κρεβάτι σου.

Παράδειγμα
η καθαρότητα του δέρματός σου
φαινομενική
στους πήχεις φαίνονται
ανεξίτηλα τα σημάδια
από μια νοητική φαγούρα
που απαλύνει με τον πόνο.

Πάντα έκανες σύντομες
κι έντονες σχέσεις
πάντα ήσουν πιστή
πάντα σκεφτόσουν άλλα πράγματα
όταν ήθελες έντονα
να τελειώσεις.
Τα σκέφτεσαι κι ο άλλος
που είναι μέσα σου
δεν ξέρει τίποτα.
Και τότε τελειώνεις.
Μόνη σου. Πάντα μόνη σου.

Συγχρονισμός
μου το χες πει ότι είναι το παν
αλλά τώρα κατάλαβα,
συγχρονισμός με το δικό σου τικ-τακ
να σε ταράσσω τόσο
που να ακούς μόνο αυτό
ακόμη κι εγώ γίνομαι
ο εν σιγεί ηδονητής σου.

Τα λόγια μου σκαλίζουν
ένα απέραντο κοίτασμα φαντασιώσεων.
Για σένα και για μένα
πολλά είναι βουτηγμένα στη φαντασία
και γεμάτα οργασμό.

Τύψεις
νιώθεις
όταν φοβάσαι
τον εθισμό σου.
γυναίκα εθισμένη στη ζωή
πάντα φλερτάρει με το αποτρόπαιο
και το θάνατο,
την χαμένη της παρθενιά.
Το προπατορικό αμάρτημα.

Αποκλειστικά ερωτευμένοι

Τα βράδυα στην χώρα της κραυγής του έρωτα
με διαβατήριο το βλέμμα που κοιτά πίσω από τα λόγια
εκεί συναντιόμαστε,
στα κρυφά, στην πίσω αυλή
μέσα στις πορτοκαλιές.

Αχ πως κάνεις τον αέρα να ευωδιάζει όταν περνάς,
ακόμη κι οι φευγαλέες λέξεις γυρνάν και σε κοιτάζουν
αμέσως σ' ακολουθώ
τρέχω πίσω σου
σαν άνεμος βγάζω φτερά.

Τα μαλλιά σου άναψαν με τον ήλιο του καλοκαιριού
τα στήθη σου χορεύουν πάνω στην ανάσα σου
όλα μ' οδηγούν πιο κάτω
εκεί στα γόνατα
να σου ζητώ τα πάντα.

Θέλεις να γίνουμε μια για πάντα ιστορία;
Θες να αφήσουμε τον κόσμο πιο μεγάλο;
Ναι, να είμαστε μαζί
τόσο απλά, να είμαστε
πάντα μαζί αποκλειστικά ερωτευμένοι.

Μια λέξη

Τα λόγια σου
μοιάζαν με χάδια που άπλωνες ανάμεσά μας.
Το βλέμμα σου
απλά έδινε νόημα στο φως.
Εγώ σου μίλαγα
κι έβρισκα λέξεις
για να σου φανερώνω την ομορφιά
που υπάρχοντας δημιουργούσες.
Και έπειτα
κοίταξα στο σκοτάδι
για να φανταστώ μια στιγμή
τη ζωή χωρίς μαζί, δίχως εσένα.
Και κάπως έτσι σ' έχασα,
όπως ακριβώς το ήθελα
όπως το 'χα σχεδιάσει, τυχαία.
Τώρα πάλι μόνος
δίπλα σε ένα πρωινό
πλάι σ' ένα ξημέρωμα
κάτω από μια νύχτα
δίχως κανένα νόημα.
Νόημα:
η φαντασία που ερωτοτροπεί με τη λογική.
Δεν θέλω να σε δω,
τώρα συνήθισα να βλέπω στο σκοτάδι.
Δεν σε χρειάζομαι,
τώρα συνήθισα να υπάρχω
δίχως να ζω, έτσι απλά.

Μια λέξη
είχα κρύψει από σένα,
Εμένα.

Markgenomskådande/Διάφανη γη

Den vita solen rinner ut i smogen.
Ljuset dryper, det letar sig ner
till mina nedersta ögon som vilar
djupt under staden och blickar uppåt

ser staden underifrån: gator, husgrunder -
liknar flygbilder av en stad i krig
fast tvärtom - ett mullvadsfoto:
tysta fyrkanter i dova färger.

Där fattas besluten. De dödas ben
går inte att skilja från de levandes.
Solljuset ökar i volym, strömmar in
i flygkabinerna och ärtskidorna.

μετάφραση

Ο λευκός ήλιος διαπερνά το νέφος.
Το φως στάζει, σκάβει το δρόμο του
προς τα κατάβαθα των ματιών μου
που θαμμένα κάτω απ' την πόλη κοιτάν ψηλά

βλέπουν την πόλη απ' τα κάτω: δρόμοι, θεμέλια
να μοιάζουν με αεροφωτογραφία εμπόλεμης πόλης
κι απ'την άλλη - η ζωγραφιά του τυφλοπόντικα:
ήσυχα τετράγωνα σε βουβά χρώματα.

Εκεί παίρνονται οι αποφάσεις. Τα κόκκαλα των νεκρών
γίνονται ένα με τους ζωντανούς.
Οι ηλιαχτίδες διογκώνονται, ορμώντας μέσα
σε καμπίνες αεροσκαφών και λοβούς μπιζελιών.

Tomas Tranströmer,
ur STIGAR - 1973

Μετάφραση: Μ. Τριανταφύλλου

Περί Λακωνικότητας

Στα ανοιχτά βγήκες,
δεν είδες τίποτα,
κρύφτηκες.
Τι νόμιζες;
Πως είναι η αγάπη μόνο έρωτες;

Τελεία.
Τα λόγια κύλησαν
και βρήκαν τη δύναμη να με λιώσουν.
Κατάφερα και κρατήθηκα
απ' τα χείλη σου,
έπειτα με φίλησες
κι έτσι χάθηκα κάπου ανάμεσά μας.

Αρκετά οι αγάπες.
Την δουλειά ποτέ δεν τη φοβήθηκα
πάντα φοβόμουν τους ανθρώπους.
Ίσως γιατί πάντα τους αγαπώ πλιότερο
από τα υπόλοιπα
και έχουν τη δύναμη να με φοβίζουν
περσσότερο.

Δουλειά είναι ο χώρος που φοβάσαι
για να έχεις μια ατρόμητη ζωή.
Αν δεν το κάνεις, τότε λυπάμαι
απλά ατύχησες.
Υπάρχουν και οι ταινίες άλλωστε.

Τα βόδια κοιμούνται λίγο
φρόντισε να μην τους μοιάσεις γενικά
και φυσικά δεν εννοώ να κοιμάσαι περσσότερο.

Μην μου το πεις
αν δεν είσαι φίλος, δεν σε πιστεύω
αν πάλι είσαι με ξέρεις καλά,
ποτέ δεν χρειάζεται να λέμε οτιδήποτε,
οι φίλοι άλλωστε πάντα λένε τα λιγότερα.

Η ζωή δεν υπάρχει για να τη ζούμε
αλλά υπάρχουμε γιατί ζει αυτή.

Δειλός Αγαπημένος

Αλέξανδρος: Αρχή

αίσθημα για σένα

πίσω σου ξανά

με τα χρόνια

τριγυρίζω

πάντα στα παλιά.

Ρωτάω πάντα

αυτό μόνο μπορώ

να σε απασχολώ

για λίγο

μέσα στο κενό

της λήθης.

Εσένα τότε

δίπλα στα μεγάλα κύματα

στους μεγάλους γκρεμνούς

εσένα αγάπησα

και χώρισα.

Στα στρώματα στο πάτωμα

στους μουγγούς  οργασμούς

στα τραπέζια το απόβραδο

με παρέα.

Το νησί, το αμάξι

η παραλία

η ζωή ολόκληρη 

μέσα σε δέκα μέρες.

Μηδέν και ένα

εγώ κι εσύ. 

Εσύ ήξερες πάντα

είχες  προσανατολισμό

κι εγώ ήμουν άνεμος

μια κατά και μια υπερ μας.

Πρόσεχε

σου μιλώ γιατί μπορώ

όταν δεν θα μπορώ

θα σταματήσω.

Ναταλία: Τίποτα

τολμάς και μου μιλάς;

Μετά τον καιρό;

Μετά τα λόγια;

μετά τη σιωπή;

Ήσουν δειλός

να το ξέρεις και να το θυμάσαι

εγώ σε έβαλα εδώ

μέσα μου

λίγο πολύ παντού.

Και ρωτάς;

Τώρα;

μετά τον καιρό;

μετά τα σύννεφα;

τώρα που αλλάξαμε ουρανούς;

τι να σου πω;

ότι σε αγαπώ 

ότι σε μισώ

ή

ότι με μισώ

επειδή σε αγαπώ ακόμη;

Στο διάολο αγάπη μου

θα με μισώ

για το πριν και το μετά.

Τώρα θέλω αγκαλιά,

το ξέρω

να αγκαλιάζεις τη δειλία

θέλει πολύ θάρρος

αλλά εμένα ποτέ δεν μου 'λειψε.

Δειλέ

Αγαπημένε μου

Μεσόγειος

Μεσόγειος
κι ο ήλιος γίνεται θεός
τα σπίτια πλάθουν τη φιλοξενία
κι ο άνθρωπος μαθαίνει το φιλότιμο.

Μεσόγειος
εσύ κι εγώ κι η θάλασσα
το πεύκο κι η ελιά,
ερωτεύομαι παρά υπολογίζω.

Για χιλιετίες
ένα κομμάτι γης φτιάχνει ανθρώπους
που λογαριάζουν πλιότερο το έξω παρά το μέσα
που ξέρουν να κερνούν παρά να αποταμιεύουν
που φτιάξαν την Ανάσταση ενός θεού
απλά για να γιορτάσουν την Άνοιξη.

Μεσόγειος
σε ξέρω γιατί σε είδα
σε είδα γιατί σε συνάντησα,
πως αλλιώς αφού η ζωή εδώ
ξεχύνεται απ' τα σοκάκια στις πλατείες
με κυνηγυτά και "άιντε για μας".

ΕπιλογέΣ

Το θέμα με τον άνθρωπο
είναι ότι μιλάει με την καρδιά
μιλά με το χαμόγελο
μιλά με το βουρκωμένο βλέμμα
με τα σφραγισμένα χείλη
με τα αγγίγματα.
Τα λόγια ήταν πάντα ένας μεσάζων,
εγωιστής και κερδοσκόπος.
Προβλήματα και στεναχώριες
άγχος και ανασφάλεια
πάντα γιατρεύονται με επαφή.
Επαφή σαρωτική, ζεστή, παλλόμενη
απρόσωπα ιδιωτική και απελπισμένα κοινωνική.
Το θέμα με τον άνθρωπο
είναι ότι ζητάει τόσο λίγα που χάνονται
μέσα στα πολλά λόγια και την πολύ λογική.
Σημεία των καιρών είναι οι βροχές και οι άνεμοι,
η ύπαρξη ξεφεύγει με ενέργειες ζωής οργασμικές.
Άκουσε με, είμαι δίπλα σου κατακερματισμένος
τόσο που μπορείς να με βρεις παντού γύρω σου.
Δεν είσαι μόνη, δεν είσαι μόνος
η επιλογή δεν σου ανήκει
αν αφεθείς θα γίνεις εσύ όλες οι επιλογές.