Νωρίς

Είναι αργά πλέον μες τον κόσμο
αυτόν αγάπη μου
να μιλώ για σένα και για μένα.
Πέταξα το εισιτήριο
έκαψα την ευκαιρία
τι κι αν δεν ήταν η μόνη
σίγουρα ήτανε μοναδική.

Είναι αργά πλέον μες τη νύχτα
αυτήν αγάπη μου
να κλαίω για σένα και για μας.
Αναμετρήθηκα πολύ
με το εγωισμό
μα έχασα
και βασιλιάς έγινα μοναχικός
μέσα στα μοναχικά μου όνειρα.

Είναι αργά πλέον μες την μοναξιά
αυτήν αγάπη μου
να σκέφτομαι εσένα.
Έφυγες λαβωμένη
κι άλλος τώρα γλύφει τις πληγές σου
να 'σαι καλά
τώρα που κι ο εγωισμός με άφησε
τώρα μόνο αυτό ζητώ.

Είναι νωρίς ακόμη μες τον κόσμο
αυτόν αγάπη μου
να πάψω να προσπαθώ για σένα.
Μα ζήτησα τα πάντα
κι αξίζω ερημιά.

Τώρα άρχισε...

το διάβασα..
το χα διαβάσει και στο παρελθόν...
ναι το παρελθόν...

Πριν την επαφή...
κάποτε τα λόγια γίνονταν εικόνες
τώρα απλά κατρακυλούν στο βυθό
για μια τελευταία στάση.
Ακόμη θα λεγα εγώ.
Ακόμη.
Ως πότε απαντάς.
Ως πότε.
είδες δεν.
ναι δεν είδα το σωρό με τις ελπίδες
δίπλα από τα σκουπίδια.
Δεν απεργεί το όνειρο
θα τα μαζέψει
όπως και κάθε βράδυ.
Ναι σε κούρασα με τις αρλούμπες
κι εγώ κουράστηκα να γράφω με τα χέρια.
Η κούραση είναι πάντα η ίδια δύναμη που μας θέλει...
Διακεκομμένη πρόταση.
Πάντα μπορεί να γίνει σωστή.
μη με κρίνεις.
Ποτέ.
Είμαι μια μισοτελειωμένη πρόταση και τα παιδιά.
Τα παιδιά με αγαπάν.
Δεν ξεχνούν τα παιδιά
παρά όταν πάψουν να είναι παιδιά.
Σε αυτό είχε δίκιο.

Η επαφή προαπαιτεί
μηδενισμό εγωισμού
ή απόλυτο πάθος.
Διάλεξε.
Αυτοκτόνησε στην αγκαλιά μου
είναι ο μόνος τρόπος για να σε αγγίξω.
Θα γίνουμε καλά με μια αγκαλιά.

Μια αγκαλιά καλά μας έφερες
δεν αξίζεις μια αγκαλιά;
Την αξίζεις.

Στο χα πει ότι θα ξεγελάσουμε το χρόνο
αν και συνέβει τελικά,
τελικά δεν έχει νόημα.
Ή μάλλον έχει
αλλά όχι όσο χρειάζεται.

Αυτό το ποίημα τώρα μόλις άρχισε.
Μ' ακούς;

Ραντεβού στο δρομάκι μεταξύ Παραδείσου και Κόλασης

Καθώς λιγάκι σε γνωρίζω
θέλω να ξέρεις ότι σε έχω απόλυτη ανάγκη.

Αν με γνώριζες καλύτερα θα το 'ξερες ήδη.

Άποψή μου, να μην αφήνεις το χρόνο να σε καταβάλει
αν μπορείς, αν όχι κοίτα να χαμογελάς
ή να βρίσκεσαι με χαμογελαστούς ανθρώπους.

Όταν κρυώνεις μην παίρνεις σημαντικές αποφάσεις
μόνο αναζήτησε λίγη ζεστασιά.

Όλα είναι μάταια
μα περισσότερο μάταιο είναι να κάνεις την παραπάνω σκέψη
ξανά και ξανά.

Όπως σου είπα σε έχω ανάγκη
καθώς νιώθω ανασφαλής και μισός
ξέρω ότι εσύ μπορείς να μου αλλάξεις άποψη.

Ελπίζω να μη σε στεναχωρώ με τα προβλήματά μου
γιατί στεναχωρημένη δεν θα 'χεις τίποτα να μου προσφέρεις.

Οίκτος σε άνθρωπο που ήδη λυπάται δεν βοηθά.

Να υποκρίνεσαι όταν δεν στο ζητάνε
το αντίθετο θα σε κάνει πλούσια και junky της εξουσίας
πάνω στους ανθρώπους.

Να αγαπάς το όμορφο και θα γίνεσαι όλο κι ομορφότερη
μα όταν φθονείς να το κάνεις τέλεια για να αποτρέψεις τα αντίποινα.

Μένω ήσυχος και σε περιμένω
αν δεν έρθεις ξέρω που θα σε βρω.

Μια Νύχτα στο Παρίσι

Σε θυμήθηκα
τώρα που τίποτα
δε σε θυμίζει.

Πέρασαν τόσα
μα τόσα βράδυα
σκοτώνοντας αναμνήσεις επιτυχώς.

Σε θυμήθηκα
τ' όνομά σου και πως με χάιδευες
στο πρόσωπο πριν αποκοιμηθώ.

Το 'χα ανάγκη απόψε.
Σε θυμήθηκα
για να κοιμηθώ.

Καληνύχτα.

Δεν έχει Αύριο απόψε.

Θάνατo, η κοινωνία μας μυρίζει Θάνατο.
Είναι φυσικό κι αναπάντεχο.
Αν τα ήξερα τα παιδιά θα λυπόμουν.
Το κράτος φταίει.
Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.
Η κοινωνία φταίει.
Μα είναι φασίστες.
Τα κωλοκομμούνια.
Η Μοναξιά, μας μαστίζει και μας καθοδηγεί.
Κρίμα.
Φεύγω για δουλειά.
Αύριο πρέπει να πληρώσω το νοίκι.
Τα σκουπίδια τα πέταξες έξω;
Όχι, απεργώ.
Μα δεν κοιμάμαι σου λέω.
Γιατρέ σίγουρα θα κοιμάμαι μετά.
Πήρες καινούργια ρούχα;
Χώρισα πριν ένα μήνα.
Το παιδί σου τι τάξη πάει;
ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΞΕΧΑΣΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ.
ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ;
ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙ ΕΤΣΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ;
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΟΣΜΟΣ ΑΥΤΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ.
ΤΑ ΣΚΑΤΩΣΑΜΕ.
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ.

Εσωτερικοί Μονόλογοι

Η στάση;
Άσε τη στάση.
Αλίμονο στη δύστυχη γοητεία
που κρύφτηκε αλλάζοντας πεζοδρόμιο.

Θα μου φτάσουν ως το Σάββατο;

Μην κοιτάξεις πίσω
δεν σε ακολουθεί κανείς
παρά μονάχα η σκιά σου που παιχνιδίζει με τη βροχή.

Τι έπαθε το θερμοσίφωνο;

Δεν σε κατάλαβα
λίγο πριν συνομιλούσαμε
και τώρα
φαίνεται πως χάθηκες στο παρελθόν.

Η Ρία είναι μόνη της;

Στον πονοκέφαλο μπροστά
είμαστε όλοι ίδιοι τελικά.

εύρηΚα

Για δες,
βρήκες το νόημα.
Όχι αυτό που έψαχνες
γιατί τέτοιο δεν υπάρχει·
αλλά αυτό που τυχαία συνάντησες
στα σκαλοπάτια κοιτώντας
με σκυφτό το κεφάλι
έξω από το σπίτι του νεκρού σου εαυτού·

Μαρία Νεφέλη (Απόσπασμα)

Η Μαρία Νεφέλη λέει:

Η ΝΕΦΕΛΗ

Μέρα τη μέρα ζω - που ξέρεις αύριο τι ξημερώνει.
Το 'να μου χέρι τσαλακώνει τα λεφτά και τ' άλλο μου τα ισιώνει
Βλέπεις χρειάζονται όπλα να μιλάν στα χρόνια μας τα χαώδη
και να 'μαστε και σύμφωνοι με τα λεγόμενα «εθνικά ιδεώδη».
Τι με κοιτάς εσύ γραφιά που δεν εντύθηκες ποτέ στρατιώτης
η τέχνη του να βγάζεις χρήματα είναι κι αυτή μία πολεμική ιδιότης
Δεν πα' να ξενυχτάς- να γράφεις χιλιάδες πικρούς στίχους
ή να γεμίζεις με συνθήματα επαναστατικά τους τοίχους
Οι άλλοι πάντα θα σε βλέπουν σαν έναν διανοούμενο
και μόνο εγώ που σ' αγαπώ: στα όνειρά μου μέσα έναν κρατούμενο.
Έτσι που αν στ' αλήθεια
ο έρωτας είναι καταπώς λεν «κοινός διαιρέτης»
εγώ θα πρέπει να 'μαι η Μαρία Νεφέλη
κι εσύ φευ ο Νεφεληγερέτης.

Χαράξου κάπου με οποιονδήποτε τρόπο και μετά πάλι σβήσου με γενναιοδωρία.

Και ο Αντιφωνητής:

Ο ΝΕΦΕΛΗΓΕΡΕΤΗΣ

Α τι ωραία να 'σαι νεφεληγερέτης
να γράφεις σαν τον Όμηρο εποποιίες στα παλιά παπούτσια σου
να μη σε νοιάζει αν αρέσεις η όχι
τίποτε
Απερίσπαστος νέμεσαι την αντιδημοτικότητα
έτσι· με γενναιοδωρία· σαν να διαθέτεις
νομισματοκοπείο και να το κλείνεις
ν' απολύεις όλο το προσωπικό
να κρατάς μια φτώχεια που δεν την έχει άλλος κανείς
εντελώς δική σου.
Την ώρα που μες στα γραφεία τους απεγνωσμένα
κρεμασμένοι απ' τα τηλέφωνά τους
παλεύουν για 'να τίποτα οι χοντράνθρωποι
ανεβαίνεις εσύ μέσα στον Έρωτα
καταμουντζουρωμένος αλλ' ευκίνητος
σαν καπνοδοχοκαθαριστής
κατεβαίνεις απ' τον Έρωτα έτοιμος να ιδρύσεις
μια δική σου λευκή παραλία
χωρίς λεφτά
γδύνεσαι όπως γδύνονται όσοι νογούν τ' αστέρια
και μ' οργιές μεγάλες ανοίγεσαι να κλάψεις ελεύθερα...

Είναι διγαμία ν' αγαπάς και να ονειρεύεσαι.


Οδυσσέας Ελύτης

Ο Κόσμος είναι Ψέμα

Μου 'χες πει τα πάντα είναι έρωτας
Μου 'χες πει τα πάντα είν' αγάπη
Όλα τα θυμάμαι κι όμως με ρωτάς
να σου πω πως άρχισε το "κάτι".

Ήρθα στη ζωή για να σε βρω
Ήρθες στη ζωή μόνο για μένα
Έπιασε χειμώνας τώρα κι απορώ
πως απ' την αλήθεια βγήκε ψέμα.

Μου 'χες πει τα πάντα είναι σήμερα
Μου 'χες πει τα πάντα είναι τώρα
Δυο καρδιές  δε δένονται με σύνορα
κι η ζωή δεν είναι ανηφόρα.

Σου 'χα πει τον κόσμο όλο αγαπώ
Μου 'χες πει  ο κόσμος είναι ψέμα
Έφτασα μονάχος τοίχους να κοιτώ
Με έφτασε η σκέψη σου στο τέλμα.

Άρχισα τα πάντα να αμφισβητώ
Μα ποτέ δεν αμφισβήτησα εσένα.
Όσο ζω μονάχα θα σε συγχωρώ
Μια στιγμή εσύ δε συγχωρείς εμένα.

Αμφισβήτηση

Κι αν με δαχτυλοδείχνεις με τη φωνή σου.
Κι αν με κρίνεις μόνο με τη λογική σου.
Έχεις ξεχάσει πως είναι να έχεις νεανική ψυχή.
Πώς είναι να παλεύεις για κάθε καινούριο "γιατί?".
Έχεις ξεχάσει πώς είναι να βράζει η ψυχή σου.
Να γεμίζουν δάκρυα τα βλέφαρα σου.
Για ένα πιστεύω που τόσο τιμάς.
Για ένα αύριο που τόσο πολύ επιζητάς, διαφορετικό να είναι.
Κι αν συνήθισες τον τόνο της φωνής σου.
Θυμήσου πως κάποτε φώναζες.
Θυμήσου πως κάποτε φώναζες ένα σύνθημα με όλη την ψυχή σου.
Για ένα αύριο που τελικά ποτε δεν είδες.
Αφού την πλάτη του γύρισες.
Εν τέλει απέκτησες όσα αμφισβήτησες.....

«Αμφισβήτηση,η: γένους θηλυκού
συνώνυμο : αντίρρηση
αντώνυμο : παραδόχη.»

Για "κοίτα" μέσα σου
Που τώρα αυτές τις επιφανειακές λέξεις θυμάσαι μόνο.
Για μια λέξη.
Για μια λέξη
που όταν ήσουν νέος πάλευες με τον κόσμο όλο.

Μαριάννα Κωστοπούλου

Παραλία

Παντρεμένες με παιδιά. Πολλά παιδιά. Πολύ όμορφες αυτές οι γυναίκες. Καθαρές. Ευωδιάζουν αντηλιακό και φρεσκοπλυμμένη πετσέτα θαλάσσης. Όλες με βέρες και μάτια. Πανέμορφα μάτια που κοιτάνε τριγύρω. Παντού κοιτάν.
Η μια φοράει μαύρο μπικίνι, έχει άψογα μαυρισμένο δέρμα και σφριγηλό κορμί αλλά το πιο σέξυ πάνω της είναι τα μάτια. Γαλάζια που πρασινίζουν μπροστά στον ήλιο. Αυτή κοιτάει πολύ και καπνίζει πολύ και βάζει και πολύ αντηλιακό. Το καλύτερο όμως που κάνει πολύ είναι να χαϊδεύει το κορμί της, απαλά και με αισθησιασμό αγγίζει τα πόδια της, την κοιλιά της, το λαιμό της και το στήθος της. Παράλληλα επανατοποθετεί το μαγιό της συχνά για να μαυρίσει περισσότερο η λευκή σάρκα του καλοσχηματισμένου βυζιού της. Όλα αυτά τα κάνει ενώ σε κοιτά στα μάτια από μακρυά χωρίς ίχνος φόβου μόνο με πάθος με μοναδικές διακοπές τις βαθιές τζούρες καπνού που ρουφά με τα σαρκώδη χείλη της.
Η άλλη φοράει πράσινο μαγιό. Αυτή κι αν έχει κορμί. Και μαλλιά, τέλεια μακρυά, καστανόξανθα μαλλιά. Κοιτάει λιγότερο αλλά πιο νευρικά, πιο παράνομα. Βλέμμα απαγορευμένο που γαρνίρεται από απότομες αισθησιακές κινήσεις της γύρω από το ενήλικο εφηβαίο της και τον κώλο της. Ναι, έχει τέλειο κώλο, πως αλλιώς να το πει κανείς αυτό το απάνθισμα των καμπυλών γύρω από τους πανέμορφους μηρούς της;
Το δίλημμα.
Κάθε παραλία έχει κι ένα δίλημμα. Κι όπως κάθε δίλημμα έτσι κι αυτό έχει δυο επιλογές. Ή να μείνεις στη θέση σου και να παρατηρείς χαλαρός τις αισθησιακές τους κινήσεις, προσμένοντας εναγωνίως το επόμενο αισθησιακό άγγιγμα στο μηρό και το στήθος. Ή να αρχίσεις να πλησιάζεις την υποψήφια φανταστική ερωμένη, τοποθετώντας την πετσέτα σου κάθε μέρα όλο και πιο κοντά στο προκαθορισμένο σημείο, στο οποίο αυτή η γυναίκα απολαμβάνει τη θάλασσα, την αμμουδιά και τον αέρα. Όπως φαίνεται εγώ επέλεξα το πρώτο για αυτό και γράφω.
Η έκπληξη.
Κάθε παραλία έχει και μια έκπληξη. Κι αυτή η έκπληξη δεν ανήκει στις ηλικίες των -άντα αλλά γύρω στα δεκαοκτώ. Φοράει σιέλ μπικίνι. Τέλειο σώμα, σφιχτό ολοστρόγγυλο στήθος, που παίζει ολόχαρο πάνω-κάτω σε μια ομάδα καλογυμνασμένων κοιλιακών και στηρίζεται σε δυο καλλίγραμμα ψηλά πόδια. Μέλη που στάζουν μέλι. Το πρόσωπό της έφηβο με τάσεις παθιασμένης, γλυκιάς και παρθένας πρώτης ολοκλήρωσης.
Το όνειρο.
Κάθε παραλία έχει κι ένα τουλάχιστον όνειρο. Το εν προκειμένω έχει κοντά ολόξανθα μαλλιά, πανέμορφο πρόσωπο με λεπταίσθητα χαρακτηριστικά. Σώμα απερίγραπτο. Καλύτερο απ' όλα και ψυχή πιο γαλανή κι απ' το αθροισμένο γαλάζιο του ουρανού και της θάλασσας. Αυτή η γυναίκα, όπως και κάθε άλλη φυσικά, είναι ζωή, γύρω στα είκοσι-επτά. Με αγαπάει και την αγαπώ. Δε με ξέρει όπως δεν ξέρω κι εγώ αυτή αλλά αγαπιόμαστε, σαν δυο άνθρωποι που δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν.
Τέλος.
Κάθε παραλία έχει κι ένα τέλος. Κι αυτό έρχεται πάντα όταν δύσει ο ήλιος. Οι πετσέτες τινάζουν από πάνω τους τις πέτρινες διαμαντένιες νεράιδες καθώς κινούνται ρυθμικά στην αγκαλιά του αέρα υποκινούμενες απ' όλα αυτά τα πανέμορφα γυναικεία χέρια. Η παράσταση του ήλιου και της θάλασσας χαιρετά το κοινό της μιλώντας με το "Γεια" που λέει η μία στην άλλη. Με τυπωμένη την υπόσχεση για ραντεβού στην αυριανή παράσταση στο χαμόγελό τους.
Παράσταση στη οποία έκοψα εισιτήριο διαρκείας.

έ ρωτάς;

Ζω για λίγο μόνο
και σε συγχωρώ
Κι εσύ δεν συγχωρείς κανένα.

Πίσω απ' την αλήθεια

μόνο "σ' αγαπώ"

Πίσω απ' την αλήθεια

μόνο ψέμα

Μου 'χες πει
τα πάντα είναι σήμερα
Μου 'χες πει
τα πάντα είναι τώρα

Δυο καρδιές
που δένονται με σύνορα
Κι η ζωή
μια ανηφόρα

Μου 'χες πει
τα πάντα είναι έρωτας
Μου 'χες πει
τα πάντα είναι αγάπη

Όλα τα θυμάμαι
μα συ με ρωτάς
να σου πω
πως γίνεται το κάτι

Ήρθα στη ζωή
για να σε βρω
Ήρθες στη ζωή
μόνο για μένα

Έφτασε χειμώνας
κι όλο απορώ
Πως απ' την αλήθεια
βγήκε ψέμα

Σου 'χα πει
τον κόσμο μόνο αγαπώ
Μου 'χες πει
ο κόσμος είναι ψέμα

Άρχισα τα πάντα
να αμφισβητώ
Μα δεν αμφισβήτησα εσένα.

Αναμονή

Σε αναζήτησα
σε 'κείνο το παγκάκι
που μου είπες συγνώμη.
Μα δε σε βρήκα ούτε εκεί.

Κρύφτηκα πίσω σου
και σε κρυφάκουγα
μήπως κι άλλαζες γνώμη.
Κι έμεινα για πάντα στη σκιά σου.

Ανέκδοτο

Η ζωή μοιάζει μ' ανέκδοτο.
Ή το ακούς και γελάς
ή το ακούς και μένεις μαλάκας
μέχρι το επόμενο φεγγάρι
την επόμενη αυγή
το επόμενο γαμήσι
το επόμενο τσιγάρο
το επόμενο λεπτό.

Τα περιθώρια στενεύουν στο μυαλό
κι ο χρόνος γίνεται ένα κελί,
σαν ακορντεόν που ξεψυχεί
ασφυκτιώντας για την επόμενη ανάσα.

Πάντα χρειάζονται δυο χέρια
να σε βγάλουν
να σε βάλουν
να σε ρίξουν
να σε σώσουν.
Κι εγώ τα χρησιμοποιώ τραβώντας τα μαλλιά μου
μπας κι ανοίξει το κεφάλι μου
και πάρει ανάσα.

Αυτό σημαίνει
χρόνος ασφυκτικά μικρός
χώρος ασφυκτικά άδειος.
Κι εγώ
κι εσύ
τέσσερα χέρια σου λέει ο άλλος,
κανένα λέω εγώ.

Όλοι τραβάμε τα μαλλιά μας
πουθενά χέρι
παντού μαλλιά
παντού κεφάλια
και τα μάτια γύρισαν μέσα
και κοιτάνε.
Τί κοιτάνε;
Το άπειρο ή το λίγο;
Δε ξέρω.

Γυρίζω το βλέμμα στο ρολόι
πέρασε η ώρα και δεν με κοίταξε
λες και με ντρέπεται
λες και με φοβάται.

Πάντα περνά η ώρα μου
δίχως να ξέρω που στο διάλο καταλήγει.

Το Ξόρκι βρήκε Αντίπαλο

Πρόφτασε
το ξόρκι της μνήμης
να μαγέψει τη λήθη'
από τότε
η λήθη κυνηγά όλες τις αναμνήσεις
απ' άνθρωπο σ' άνθρωπο.
Με ένα σύνθημα:
"Ξέχασε με, δεν αξίζω"

Η οικονομία των στιγμών
γίνεται ασυνείδητα'
τόσο φρικιαστικό είναι
αυτό το γεγονός
που κάποιοι εγκλωβίζονται
σε μια πάλη για πάντα
να μη ξεχάσουν τίποτα, ποτέ'
ενώ οι υπόλοιποι
προσπαθούν να τα ξεχάσουν ΌΛΑ.

Λοιπόν;
Τί σου λέει αυτό;

Θα μου πεις ένα ακόμη παραμύθι;

Το δεύτερο Πρόσωπο

Είναι δύσκολο να γράφεις
όχι εσύ
εγώ.
Εγώ, σα να λέμε εμείς
αλλά όχι εσείς,
κατάλαβες;
Το παραδέχομαι
το δεύτερο πρόσωπο
είναι λίγο καλύτερο
απ' το τρίτο
μα δε συγκρίνεται με το πρώτο
και τον πληθυντικό του.
Ναι, μου αρέσει
το εγώ και το εμείς
δε ξέρω γιατί.
Όμως πριν σου πω κι άλλα
άκουσέ με:
"η βάρκα είναι πλέον
πάνω στο κύμα
το κουπί δεν πιάνει θάλασσα
νιώθω ότι πετάμε
το ίχνος που φαίνεται
μπροστά είναι στεριά.
Πριν χαθεί
ονειρεύτηκα ότι σωθήκαμε"

Έπειτα ξύπνησα
είμαι μόνος
και μου λείπεις Εσύ.

Το Συρματόπλεγμα

Σε αναζήτησα
λίγο πριν βγω από την πόρτα.
Μάταια,
έσκυψα το κεφάλι κι έφυγα.
Κοίταξα πίσω
κι απ' όλο μας το παρελθόν
όρθια έχει μείνει μόνο η εξώπορτα
και το παιδί μας
που παίζει τώρα στην αυλή.

"Μη βγεις έξω απ' το συρματόπλεγμα"
Φωνάζουμε κι οι δυο
κοιτιόμαστε βουρκώνουμε
κοιτάμε το ρολόι
μετρά αντίστροφα.

Ο χρόνος είναι πάντα λίγος
κι εμείς είμαστε πάντα μικροί.
Μόνο το παιδί μας μεγαλώνει.
Μακάρι να σπάσει το συρματόπλεγμα
και να μας απορρίψει.

Έφτασε η ώρα
βάζω μπρος, φεύγω
η σκέψη μου μένει ακίνητη
για ακόμη μια φορά.

Γάμος

Φόρεσα δυο δάχτυλα περηφάνιας
και σου μίλησα.
Η ηχώ της κραυγής μας
χαμουρευόταν καθέξην με το απέραντο.

Άλλη μια νύχτα ησυχίας
πάνω στην ερημιά της συνύπαρξής μας.

"Έλα να αγκαλιαστούμε, σου λέω, είναι η μόνη έξοδος"

Με κοιτάς με τα μάτια κλειστά.
Δυστυχώς αποκοιμήθηκες
και δε ρισκάρω να σε ξυπνήσω.

Απόψε τα σκαλιά φωτίστηκαν
για άλλη μια φορά, η κάθοδος είναι ασφαλής.

Το πρωί θα μας βρει δίπλα-δίπλα μα ποτέ μαζί.

FIN

Όταν το χάδι ξεφτίζει

Έχεις μια θλίψη στα μάτια
που με συναρπάζει.
Μόνη μετά τις τόσες αγάπες
μόνη μετά τα σ' αγαπώ.
Υπέκυψες στο συμβιβασμό
για ένα όνειρο μέσα στον εφιάλτη.
Ήδη σέρνεσαι ολόλαμπρη δίπλα στους άλλους
που σε ξεπούλησαν για λίγη ησυχία.
"Τί μένει;"
αναρωτιέσαι και πνίγεις τη φωνή σου στα δάκρυα.
"Τί έκανα ως εδώ;"
ρωτάς, κοιτώντας το μενεξί πρόσωπό σου στο καθρέπτη.

Σαν ήρθες

Αχ ζωή μου,
μου 'φερες τόσα πολλά κρυμμένα αισθήματα και λόγια
σε μια επιφάνεια τόσο πρωτόγνωρη, τόσο θεϊκή.
Έγινα πλούσιος σε μια στιγμή,
εκείνο το κοίταγμα στα μάτια
με πλούτισε απ' την αρχή.
Και γω τα ξόδεψα σε σενα
έφτιαξα άλλα λουλούδια για να στα δώσω,
έκανα όλα μου τα αισθήματα ένα ύφασμα
και έραψα ρούχα που μόνο
στο κορμάκι σου ταιριάζουν
και σου 'πα να τα δοκιμάζεις
και συ τα φόρεσες
και χάρηκες εσύ
και ήσουν όμορφη
κι εγώ δίπλα σου γυμνός, αλλά θεός
ένιωθα θεός.
Μα δεν στο έδειχνα, έτσι είμαι εγώ.
Κι εκεί που είδα πως υπάρχουμε μαζί
εκεί που ταίριαξαν τα σώματά μας
εκεί που τα πρωινά μου μύριζαν με σένα
εκεί, λοιπόν, έφυγες από δίπλα μου.
Μα εγώ χάρηκα.
Γιατί ήξερα ότι είναι το καλύτερο για σένα
και συμβουλές σου έδωσα
γιατί είσαι άνθρωπος δικός μου,
υπάρχεις μέσα μου.
Έφτιαξα μ' όλα του κόσμου τα βοτάνια
ένα ολοδύναμο για σένα φυλαχτό
για να φοράς στον όμορφο λαιμό σου
μακρυά μου σαν θα είσαι.
Και μετά σαν έφυγες;
Μετά ήμουν χαρούμενος και σου μιλούσα
και στα όνειρά μου βγαίναμε μαζί το βράδυ
και γυρνούσαμε σπίτι το πρωί,
και έρωτα κάναμε μαζί, αλλιώτικο.
Κι εγώ ξυπνούσα,
όπως πάντα πρώτος,
όχι για άλλο λόγο
αλλά γιατί σε μύριζα δίπλα μου
κι ένιωθα ασφαλής τα μάτια μου να ανοίξω
κι ήμουν περίεργος πολύ περίεργος για να σε δω
γλυκιά μου άνοιξη, παρθένα γή μου.
Και σ' έβλεπα ώρα αρκετή
να λες με τον Μορφέα
άπειρες ιστορίες μόνο για μας
μόνο για όλους μας,
είχες στο πρόσωπό σου όλο τον κόσμο
που 'χαν τα μάτια μου ανάγκη να κοιτούν.
Και τώρα που έφυγες
πάλι κάθε φορά ξυπνώ από την μυρωδιά σου
και νιώθω ασφαλής τα μάτια μου να ανοίξω (αλλιώς θα χα πέσει σε λήθαργο μέχρι δίπλα μου να υπάρξεις σαν τότε)
Μα σαν τα μάτια μου ανοίγω
αντί το φως να δω κι εσένα
σκοτάδι βλέπω από φως και αγριεύω.
Κι όλη την μέρα άγριος επιβιώνω
όχι γιατί δεν είσαι εδώ, όχι
αλλά γιατί δεν είμαι δίπλα σου εγώ.
Κι είμαι ένας άγριος δειλός,
άγριος, ενστικτώδης και κυνικός.
Και όλο σχέδια για να σε πιάσω
πάλι κάνω.
Μα όλα τα σχέδια μου ' ναι τυφλά.
Αγάπη μου είναι τυφλά.
"Μα έχει φως μιλτάκο" θα μου πεις.
Αγάπη μου και ένα φως χωρίς μορφή
μπορεί να σε τυφλώσει.
Είναι το φως αυτό που θέλω να πάντα να ξεχάσω,
το φως της μοναξιάς και της σιωπής.
Είσαι ήδη μέσα μου,
μα κάτι μέσα μου δεν σε χωράει.
Ξέρεις μαζί σου ήμουν πιο μεγάλος,
πιο τρανός,
και μόνος νιώθω μικροσκοπικός,
για αυτό αδειάζω
για να χωρέσω μέσα μου.
Θυμάσαι που σου 'λεγα ότι αδειάζω, αυτό είναι.
Πετάω από μέσα μου ότι δεν έχω ανάγκη για να επιβιώνω.
Και σένα προσπαθώ, χωρίς να θέλω,
να σε βγάλω.
Και να σε ακουμπήσω κάπου αλλού,
μακρυά απ' το σκοτάδι της μοναξιάς και της σιωπής.
Έτσι για να μην τυφλωθείς κι εσύ.
Εμείς οι δυο κάνουμε για πολλά.
Και ξέρουμε από γεννησιμιού μας να επιβιώνουμε.
Αλλά αγάπη μου μαζί σου έμαθα να ζω.
Κι είναι άλλο επιβίωση αγάπη μου κι άλλο ζωή.
Τώρα μακρυά σου απλά επιβιώνω.
Κι ότι βιώνω
μία ανάμνηση είναι
της μιας στιγμής που ζήσαμε μαζί.
Ναι, δεν υπάρχει χρόνος
κι ούτε χώρος υπάρχει, αυτά δεν ζουν απλά επιβιώνουν μέσα μας όσο είμαστε θνητοί.
Κι ότι κάναμε εμείς οι δυο
σε μία άχρονη στιγμή
βρίσκεται όλο μαζεμένο.
Κι είναι μικρό κι είναι μεγάλο
είναι κάτι το διαφορετικό
που δεν μπορώ να αμφιβάλλω.
Σε αγαπώ.
Και δεν σου απαντώ με ότι γράφω,
απλά τώρα μονάχα ζω, τώρα που μόνο για σένα γράφω.
Βαρέθηκα να επιβιώνω, στο έχω πει.
Και μου 'ναι δύσκολο να υπάρχω σε έναν κόσμο επιβίωσης.
Αυτόν τον κόσμο άλλαξες
..........................σαν ήρθες.