Εσωτερικοί Μονόλογοι

Η στάση;
Άσε τη στάση.
Αλίμονο στη δύστυχη γοητεία
που κρύφτηκε αλλάζοντας πεζοδρόμιο.

Θα μου φτάσουν ως το Σάββατο;

Μην κοιτάξεις πίσω
δεν σε ακολουθεί κανείς
παρά μονάχα η σκιά σου που παιχνιδίζει με τη βροχή.

Τι έπαθε το θερμοσίφωνο;

Δεν σε κατάλαβα
λίγο πριν συνομιλούσαμε
και τώρα
φαίνεται πως χάθηκες στο παρελθόν.

Η Ρία είναι μόνη της;

Στον πονοκέφαλο μπροστά
είμαστε όλοι ίδιοι τελικά.

εύρηΚα

Για δες,
βρήκες το νόημα.
Όχι αυτό που έψαχνες
γιατί τέτοιο δεν υπάρχει·
αλλά αυτό που τυχαία συνάντησες
στα σκαλοπάτια κοιτώντας
με σκυφτό το κεφάλι
έξω από το σπίτι του νεκρού σου εαυτού·

Μαρία Νεφέλη (Απόσπασμα)

Η Μαρία Νεφέλη λέει:

Η ΝΕΦΕΛΗ

Μέρα τη μέρα ζω - που ξέρεις αύριο τι ξημερώνει.
Το 'να μου χέρι τσαλακώνει τα λεφτά και τ' άλλο μου τα ισιώνει
Βλέπεις χρειάζονται όπλα να μιλάν στα χρόνια μας τα χαώδη
και να 'μαστε και σύμφωνοι με τα λεγόμενα «εθνικά ιδεώδη».
Τι με κοιτάς εσύ γραφιά που δεν εντύθηκες ποτέ στρατιώτης
η τέχνη του να βγάζεις χρήματα είναι κι αυτή μία πολεμική ιδιότης
Δεν πα' να ξενυχτάς- να γράφεις χιλιάδες πικρούς στίχους
ή να γεμίζεις με συνθήματα επαναστατικά τους τοίχους
Οι άλλοι πάντα θα σε βλέπουν σαν έναν διανοούμενο
και μόνο εγώ που σ' αγαπώ: στα όνειρά μου μέσα έναν κρατούμενο.
Έτσι που αν στ' αλήθεια
ο έρωτας είναι καταπώς λεν «κοινός διαιρέτης»
εγώ θα πρέπει να 'μαι η Μαρία Νεφέλη
κι εσύ φευ ο Νεφεληγερέτης.

Χαράξου κάπου με οποιονδήποτε τρόπο και μετά πάλι σβήσου με γενναιοδωρία.

Και ο Αντιφωνητής:

Ο ΝΕΦΕΛΗΓΕΡΕΤΗΣ

Α τι ωραία να 'σαι νεφεληγερέτης
να γράφεις σαν τον Όμηρο εποποιίες στα παλιά παπούτσια σου
να μη σε νοιάζει αν αρέσεις η όχι
τίποτε
Απερίσπαστος νέμεσαι την αντιδημοτικότητα
έτσι· με γενναιοδωρία· σαν να διαθέτεις
νομισματοκοπείο και να το κλείνεις
ν' απολύεις όλο το προσωπικό
να κρατάς μια φτώχεια που δεν την έχει άλλος κανείς
εντελώς δική σου.
Την ώρα που μες στα γραφεία τους απεγνωσμένα
κρεμασμένοι απ' τα τηλέφωνά τους
παλεύουν για 'να τίποτα οι χοντράνθρωποι
ανεβαίνεις εσύ μέσα στον Έρωτα
καταμουντζουρωμένος αλλ' ευκίνητος
σαν καπνοδοχοκαθαριστής
κατεβαίνεις απ' τον Έρωτα έτοιμος να ιδρύσεις
μια δική σου λευκή παραλία
χωρίς λεφτά
γδύνεσαι όπως γδύνονται όσοι νογούν τ' αστέρια
και μ' οργιές μεγάλες ανοίγεσαι να κλάψεις ελεύθερα...

Είναι διγαμία ν' αγαπάς και να ονειρεύεσαι.


Οδυσσέας Ελύτης

Ο Κόσμος είναι Ψέμα

Μου 'χες πει τα πάντα είναι έρωτας
Μου 'χες πει τα πάντα είν' αγάπη
Όλα τα θυμάμαι κι όμως με ρωτάς
να σου πω πως άρχισε το "κάτι".

Ήρθα στη ζωή για να σε βρω
Ήρθες στη ζωή μόνο για μένα
Έπιασε χειμώνας τώρα κι απορώ
πως απ' την αλήθεια βγήκε ψέμα.

Μου 'χες πει τα πάντα είναι σήμερα
Μου 'χες πει τα πάντα είναι τώρα
Δυο καρδιές  δε δένονται με σύνορα
κι η ζωή δεν είναι ανηφόρα.

Σου 'χα πει τον κόσμο όλο αγαπώ
Μου 'χες πει  ο κόσμος είναι ψέμα
Έφτασα μονάχος τοίχους να κοιτώ
Με έφτασε η σκέψη σου στο τέλμα.

Άρχισα τα πάντα να αμφισβητώ
Μα ποτέ δεν αμφισβήτησα εσένα.
Όσο ζω μονάχα θα σε συγχωρώ
Μια στιγμή εσύ δε συγχωρείς εμένα.

Αμφισβήτηση

Κι αν με δαχτυλοδείχνεις με τη φωνή σου.
Κι αν με κρίνεις μόνο με τη λογική σου.
Έχεις ξεχάσει πως είναι να έχεις νεανική ψυχή.
Πώς είναι να παλεύεις για κάθε καινούριο "γιατί?".
Έχεις ξεχάσει πώς είναι να βράζει η ψυχή σου.
Να γεμίζουν δάκρυα τα βλέφαρα σου.
Για ένα πιστεύω που τόσο τιμάς.
Για ένα αύριο που τόσο πολύ επιζητάς, διαφορετικό να είναι.
Κι αν συνήθισες τον τόνο της φωνής σου.
Θυμήσου πως κάποτε φώναζες.
Θυμήσου πως κάποτε φώναζες ένα σύνθημα με όλη την ψυχή σου.
Για ένα αύριο που τελικά ποτε δεν είδες.
Αφού την πλάτη του γύρισες.
Εν τέλει απέκτησες όσα αμφισβήτησες.....

«Αμφισβήτηση,η: γένους θηλυκού
συνώνυμο : αντίρρηση
αντώνυμο : παραδόχη.»

Για "κοίτα" μέσα σου
Που τώρα αυτές τις επιφανειακές λέξεις θυμάσαι μόνο.
Για μια λέξη.
Για μια λέξη
που όταν ήσουν νέος πάλευες με τον κόσμο όλο.

Μαριάννα Κωστοπούλου

Παραλία

Παντρεμένες με παιδιά. Πολλά παιδιά. Πολύ όμορφες αυτές οι γυναίκες. Καθαρές. Ευωδιάζουν αντηλιακό και φρεσκοπλυμμένη πετσέτα θαλάσσης. Όλες με βέρες και μάτια. Πανέμορφα μάτια που κοιτάνε τριγύρω. Παντού κοιτάν.
Η μια φοράει μαύρο μπικίνι, έχει άψογα μαυρισμένο δέρμα και σφριγηλό κορμί αλλά το πιο σέξυ πάνω της είναι τα μάτια. Γαλάζια που πρασινίζουν μπροστά στον ήλιο. Αυτή κοιτάει πολύ και καπνίζει πολύ και βάζει και πολύ αντηλιακό. Το καλύτερο όμως που κάνει πολύ είναι να χαϊδεύει το κορμί της, απαλά και με αισθησιασμό αγγίζει τα πόδια της, την κοιλιά της, το λαιμό της και το στήθος της. Παράλληλα επανατοποθετεί το μαγιό της συχνά για να μαυρίσει περισσότερο η λευκή σάρκα του καλοσχηματισμένου βυζιού της. Όλα αυτά τα κάνει ενώ σε κοιτά στα μάτια από μακρυά χωρίς ίχνος φόβου μόνο με πάθος με μοναδικές διακοπές τις βαθιές τζούρες καπνού που ρουφά με τα σαρκώδη χείλη της.
Η άλλη φοράει πράσινο μαγιό. Αυτή κι αν έχει κορμί. Και μαλλιά, τέλεια μακρυά, καστανόξανθα μαλλιά. Κοιτάει λιγότερο αλλά πιο νευρικά, πιο παράνομα. Βλέμμα απαγορευμένο που γαρνίρεται από απότομες αισθησιακές κινήσεις της γύρω από το ενήλικο εφηβαίο της και τον κώλο της. Ναι, έχει τέλειο κώλο, πως αλλιώς να το πει κανείς αυτό το απάνθισμα των καμπυλών γύρω από τους πανέμορφους μηρούς της;
Το δίλημμα.
Κάθε παραλία έχει κι ένα δίλημμα. Κι όπως κάθε δίλημμα έτσι κι αυτό έχει δυο επιλογές. Ή να μείνεις στη θέση σου και να παρατηρείς χαλαρός τις αισθησιακές τους κινήσεις, προσμένοντας εναγωνίως το επόμενο αισθησιακό άγγιγμα στο μηρό και το στήθος. Ή να αρχίσεις να πλησιάζεις την υποψήφια φανταστική ερωμένη, τοποθετώντας την πετσέτα σου κάθε μέρα όλο και πιο κοντά στο προκαθορισμένο σημείο, στο οποίο αυτή η γυναίκα απολαμβάνει τη θάλασσα, την αμμουδιά και τον αέρα. Όπως φαίνεται εγώ επέλεξα το πρώτο για αυτό και γράφω.
Η έκπληξη.
Κάθε παραλία έχει και μια έκπληξη. Κι αυτή η έκπληξη δεν ανήκει στις ηλικίες των -άντα αλλά γύρω στα δεκαοκτώ. Φοράει σιέλ μπικίνι. Τέλειο σώμα, σφιχτό ολοστρόγγυλο στήθος, που παίζει ολόχαρο πάνω-κάτω σε μια ομάδα καλογυμνασμένων κοιλιακών και στηρίζεται σε δυο καλλίγραμμα ψηλά πόδια. Μέλη που στάζουν μέλι. Το πρόσωπό της έφηβο με τάσεις παθιασμένης, γλυκιάς και παρθένας πρώτης ολοκλήρωσης.
Το όνειρο.
Κάθε παραλία έχει κι ένα τουλάχιστον όνειρο. Το εν προκειμένω έχει κοντά ολόξανθα μαλλιά, πανέμορφο πρόσωπο με λεπταίσθητα χαρακτηριστικά. Σώμα απερίγραπτο. Καλύτερο απ' όλα και ψυχή πιο γαλανή κι απ' το αθροισμένο γαλάζιο του ουρανού και της θάλασσας. Αυτή η γυναίκα, όπως και κάθε άλλη φυσικά, είναι ζωή, γύρω στα είκοσι-επτά. Με αγαπάει και την αγαπώ. Δε με ξέρει όπως δεν ξέρω κι εγώ αυτή αλλά αγαπιόμαστε, σαν δυο άνθρωποι που δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν.
Τέλος.
Κάθε παραλία έχει κι ένα τέλος. Κι αυτό έρχεται πάντα όταν δύσει ο ήλιος. Οι πετσέτες τινάζουν από πάνω τους τις πέτρινες διαμαντένιες νεράιδες καθώς κινούνται ρυθμικά στην αγκαλιά του αέρα υποκινούμενες απ' όλα αυτά τα πανέμορφα γυναικεία χέρια. Η παράσταση του ήλιου και της θάλασσας χαιρετά το κοινό της μιλώντας με το "Γεια" που λέει η μία στην άλλη. Με τυπωμένη την υπόσχεση για ραντεβού στην αυριανή παράσταση στο χαμόγελό τους.
Παράσταση στη οποία έκοψα εισιτήριο διαρκείας.

έ ρωτάς;

Ζω για λίγο μόνο
και σε συγχωρώ
Κι εσύ δεν συγχωρείς κανένα.

Πίσω απ' την αλήθεια

μόνο "σ' αγαπώ"

Πίσω απ' την αλήθεια

μόνο ψέμα

Μου 'χες πει
τα πάντα είναι σήμερα
Μου 'χες πει
τα πάντα είναι τώρα

Δυο καρδιές
που δένονται με σύνορα
Κι η ζωή
μια ανηφόρα

Μου 'χες πει
τα πάντα είναι έρωτας
Μου 'χες πει
τα πάντα είναι αγάπη

Όλα τα θυμάμαι
μα συ με ρωτάς
να σου πω
πως γίνεται το κάτι

Ήρθα στη ζωή
για να σε βρω
Ήρθες στη ζωή
μόνο για μένα

Έφτασε χειμώνας
κι όλο απορώ
Πως απ' την αλήθεια
βγήκε ψέμα

Σου 'χα πει
τον κόσμο μόνο αγαπώ
Μου 'χες πει
ο κόσμος είναι ψέμα

Άρχισα τα πάντα
να αμφισβητώ
Μα δεν αμφισβήτησα εσένα.

Αναμονή

Σε αναζήτησα
σε 'κείνο το παγκάκι
που μου είπες συγνώμη.
Μα δε σε βρήκα ούτε εκεί.

Κρύφτηκα πίσω σου
και σε κρυφάκουγα
μήπως κι άλλαζες γνώμη.
Κι έμεινα για πάντα στη σκιά σου.

Ανέκδοτο

Η ζωή μοιάζει μ' ανέκδοτο.
Ή το ακούς και γελάς
ή το ακούς και μένεις μαλάκας
μέχρι το επόμενο φεγγάρι
την επόμενη αυγή
το επόμενο γαμήσι
το επόμενο τσιγάρο
το επόμενο λεπτό.

Τα περιθώρια στενεύουν στο μυαλό
κι ο χρόνος γίνεται ένα κελί,
σαν ακορντεόν που ξεψυχεί
ασφυκτιώντας για την επόμενη ανάσα.

Πάντα χρειάζονται δυο χέρια
να σε βγάλουν
να σε βάλουν
να σε ρίξουν
να σε σώσουν.
Κι εγώ τα χρησιμοποιώ τραβώντας τα μαλλιά μου
μπας κι ανοίξει το κεφάλι μου
και πάρει ανάσα.

Αυτό σημαίνει
χρόνος ασφυκτικά μικρός
χώρος ασφυκτικά άδειος.
Κι εγώ
κι εσύ
τέσσερα χέρια σου λέει ο άλλος,
κανένα λέω εγώ.

Όλοι τραβάμε τα μαλλιά μας
πουθενά χέρι
παντού μαλλιά
παντού κεφάλια
και τα μάτια γύρισαν μέσα
και κοιτάνε.
Τί κοιτάνε;
Το άπειρο ή το λίγο;
Δε ξέρω.

Γυρίζω το βλέμμα στο ρολόι
πέρασε η ώρα και δεν με κοίταξε
λες και με ντρέπεται
λες και με φοβάται.

Πάντα περνά η ώρα μου
δίχως να ξέρω που στο διάλο καταλήγει.

Το Ξόρκι βρήκε Αντίπαλο

Πρόφτασε
το ξόρκι της μνήμης
να μαγέψει τη λήθη'
από τότε
η λήθη κυνηγά όλες τις αναμνήσεις
απ' άνθρωπο σ' άνθρωπο.
Με ένα σύνθημα:
"Ξέχασε με, δεν αξίζω"

Η οικονομία των στιγμών
γίνεται ασυνείδητα'
τόσο φρικιαστικό είναι
αυτό το γεγονός
που κάποιοι εγκλωβίζονται
σε μια πάλη για πάντα
να μη ξεχάσουν τίποτα, ποτέ'
ενώ οι υπόλοιποι
προσπαθούν να τα ξεχάσουν ΌΛΑ.

Λοιπόν;
Τί σου λέει αυτό;

Θα μου πεις ένα ακόμη παραμύθι;

Το δεύτερο Πρόσωπο

Είναι δύσκολο να γράφεις
όχι εσύ
εγώ.
Εγώ, σα να λέμε εμείς
αλλά όχι εσείς,
κατάλαβες;
Το παραδέχομαι
το δεύτερο πρόσωπο
είναι λίγο καλύτερο
απ' το τρίτο
μα δε συγκρίνεται με το πρώτο
και τον πληθυντικό του.
Ναι, μου αρέσει
το εγώ και το εμείς
δε ξέρω γιατί.
Όμως πριν σου πω κι άλλα
άκουσέ με:
"η βάρκα είναι πλέον
πάνω στο κύμα
το κουπί δεν πιάνει θάλασσα
νιώθω ότι πετάμε
το ίχνος που φαίνεται
μπροστά είναι στεριά.
Πριν χαθεί
ονειρεύτηκα ότι σωθήκαμε"

Έπειτα ξύπνησα
είμαι μόνος
και μου λείπεις Εσύ.

Το Συρματόπλεγμα

Σε αναζήτησα
λίγο πριν βγω από την πόρτα.
Μάταια,
έσκυψα το κεφάλι κι έφυγα.
Κοίταξα πίσω
κι απ' όλο μας το παρελθόν
όρθια έχει μείνει μόνο η εξώπορτα
και το παιδί μας
που παίζει τώρα στην αυλή.

"Μη βγεις έξω απ' το συρματόπλεγμα"
Φωνάζουμε κι οι δυο
κοιτιόμαστε βουρκώνουμε
κοιτάμε το ρολόι
μετρά αντίστροφα.

Ο χρόνος είναι πάντα λίγος
κι εμείς είμαστε πάντα μικροί.
Μόνο το παιδί μας μεγαλώνει.
Μακάρι να σπάσει το συρματόπλεγμα
και να μας απορρίψει.

Έφτασε η ώρα
βάζω μπρος, φεύγω
η σκέψη μου μένει ακίνητη
για ακόμη μια φορά.

Γάμος

Φόρεσα δυο δάχτυλα περηφάνιας
και σου μίλησα.
Η ηχώ της κραυγής μας
χαμουρευόταν καθέξην με το απέραντο.

Άλλη μια νύχτα ησυχίας
πάνω στην ερημιά της συνύπαρξής μας.

"Έλα να αγκαλιαστούμε, σου λέω, είναι η μόνη έξοδος"

Με κοιτάς με τα μάτια κλειστά.
Δυστυχώς αποκοιμήθηκες
και δε ρισκάρω να σε ξυπνήσω.

Απόψε τα σκαλιά φωτίστηκαν
για άλλη μια φορά, η κάθοδος είναι ασφαλής.

Το πρωί θα μας βρει δίπλα-δίπλα μα ποτέ μαζί.

FIN

Όταν το χάδι ξεφτίζει

Έχεις μια θλίψη στα μάτια
που με συναρπάζει.
Μόνη μετά τις τόσες αγάπες
μόνη μετά τα σ' αγαπώ.
Υπέκυψες στο συμβιβασμό
για ένα όνειρο μέσα στον εφιάλτη.
Ήδη σέρνεσαι ολόλαμπρη δίπλα στους άλλους
που σε ξεπούλησαν για λίγη ησυχία.
"Τί μένει;"
αναρωτιέσαι και πνίγεις τη φωνή σου στα δάκρυα.
"Τί έκανα ως εδώ;"
ρωτάς, κοιτώντας το μενεξί πρόσωπό σου στο καθρέπτη.

Σαν ήρθες

Αχ ζωή μου,
μου 'φερες τόσα πολλά κρυμμένα αισθήματα και λόγια
σε μια επιφάνεια τόσο πρωτόγνωρη, τόσο θεϊκή.
Έγινα πλούσιος σε μια στιγμή,
εκείνο το κοίταγμα στα μάτια
με πλούτισε απ' την αρχή.
Και γω τα ξόδεψα σε σενα
έφτιαξα άλλα λουλούδια για να στα δώσω,
έκανα όλα μου τα αισθήματα ένα ύφασμα
και έραψα ρούχα που μόνο
στο κορμάκι σου ταιριάζουν
και σου 'πα να τα δοκιμάζεις
και συ τα φόρεσες
και χάρηκες εσύ
και ήσουν όμορφη
κι εγώ δίπλα σου γυμνός, αλλά θεός
ένιωθα θεός.
Μα δεν στο έδειχνα, έτσι είμαι εγώ.
Κι εκεί που είδα πως υπάρχουμε μαζί
εκεί που ταίριαξαν τα σώματά μας
εκεί που τα πρωινά μου μύριζαν με σένα
εκεί, λοιπόν, έφυγες από δίπλα μου.
Μα εγώ χάρηκα.
Γιατί ήξερα ότι είναι το καλύτερο για σένα
και συμβουλές σου έδωσα
γιατί είσαι άνθρωπος δικός μου,
υπάρχεις μέσα μου.
Έφτιαξα μ' όλα του κόσμου τα βοτάνια
ένα ολοδύναμο για σένα φυλαχτό
για να φοράς στον όμορφο λαιμό σου
μακρυά μου σαν θα είσαι.
Και μετά σαν έφυγες;
Μετά ήμουν χαρούμενος και σου μιλούσα
και στα όνειρά μου βγαίναμε μαζί το βράδυ
και γυρνούσαμε σπίτι το πρωί,
και έρωτα κάναμε μαζί, αλλιώτικο.
Κι εγώ ξυπνούσα,
όπως πάντα πρώτος,
όχι για άλλο λόγο
αλλά γιατί σε μύριζα δίπλα μου
κι ένιωθα ασφαλής τα μάτια μου να ανοίξω
κι ήμουν περίεργος πολύ περίεργος για να σε δω
γλυκιά μου άνοιξη, παρθένα γή μου.
Και σ' έβλεπα ώρα αρκετή
να λες με τον Μορφέα
άπειρες ιστορίες μόνο για μας
μόνο για όλους μας,
είχες στο πρόσωπό σου όλο τον κόσμο
που 'χαν τα μάτια μου ανάγκη να κοιτούν.
Και τώρα που έφυγες
πάλι κάθε φορά ξυπνώ από την μυρωδιά σου
και νιώθω ασφαλής τα μάτια μου να ανοίξω (αλλιώς θα χα πέσει σε λήθαργο μέχρι δίπλα μου να υπάρξεις σαν τότε)
Μα σαν τα μάτια μου ανοίγω
αντί το φως να δω κι εσένα
σκοτάδι βλέπω από φως και αγριεύω.
Κι όλη την μέρα άγριος επιβιώνω
όχι γιατί δεν είσαι εδώ, όχι
αλλά γιατί δεν είμαι δίπλα σου εγώ.
Κι είμαι ένας άγριος δειλός,
άγριος, ενστικτώδης και κυνικός.
Και όλο σχέδια για να σε πιάσω
πάλι κάνω.
Μα όλα τα σχέδια μου ' ναι τυφλά.
Αγάπη μου είναι τυφλά.
"Μα έχει φως μιλτάκο" θα μου πεις.
Αγάπη μου και ένα φως χωρίς μορφή
μπορεί να σε τυφλώσει.
Είναι το φως αυτό που θέλω να πάντα να ξεχάσω,
το φως της μοναξιάς και της σιωπής.
Είσαι ήδη μέσα μου,
μα κάτι μέσα μου δεν σε χωράει.
Ξέρεις μαζί σου ήμουν πιο μεγάλος,
πιο τρανός,
και μόνος νιώθω μικροσκοπικός,
για αυτό αδειάζω
για να χωρέσω μέσα μου.
Θυμάσαι που σου 'λεγα ότι αδειάζω, αυτό είναι.
Πετάω από μέσα μου ότι δεν έχω ανάγκη για να επιβιώνω.
Και σένα προσπαθώ, χωρίς να θέλω,
να σε βγάλω.
Και να σε ακουμπήσω κάπου αλλού,
μακρυά απ' το σκοτάδι της μοναξιάς και της σιωπής.
Έτσι για να μην τυφλωθείς κι εσύ.
Εμείς οι δυο κάνουμε για πολλά.
Και ξέρουμε από γεννησιμιού μας να επιβιώνουμε.
Αλλά αγάπη μου μαζί σου έμαθα να ζω.
Κι είναι άλλο επιβίωση αγάπη μου κι άλλο ζωή.
Τώρα μακρυά σου απλά επιβιώνω.
Κι ότι βιώνω
μία ανάμνηση είναι
της μιας στιγμής που ζήσαμε μαζί.
Ναι, δεν υπάρχει χρόνος
κι ούτε χώρος υπάρχει, αυτά δεν ζουν απλά επιβιώνουν μέσα μας όσο είμαστε θνητοί.
Κι ότι κάναμε εμείς οι δυο
σε μία άχρονη στιγμή
βρίσκεται όλο μαζεμένο.
Κι είναι μικρό κι είναι μεγάλο
είναι κάτι το διαφορετικό
που δεν μπορώ να αμφιβάλλω.
Σε αγαπώ.
Και δεν σου απαντώ με ότι γράφω,
απλά τώρα μονάχα ζω, τώρα που μόνο για σένα γράφω.
Βαρέθηκα να επιβιώνω, στο έχω πει.
Και μου 'ναι δύσκολο να υπάρχω σε έναν κόσμο επιβίωσης.
Αυτόν τον κόσμο άλλαξες
..........................σαν ήρθες.

Αφορισμοί

Κάπου θα συναντηθούμε κι εμείς
βρεθήκαμε σχεδόν παντού
τώρα μας έμεινε ένας ολόκληρος πλανήτης.

Δεν είναι το μέρος που αλλάζεις με το ταξίδι
αλλά οι άνθρωποι που γνωρίζεις
και σε κάνουν να νιώθεις ότι άλλαξες τόπο.

Πόσο με διάλεξα
από συντρίμμια φτιάχνοντάς με
και πάλι θρυμματίζομαι.
Λες κι είναι προορισμός της σύνθεσης
η καταστροφή.

Αχόρταγα σ' ακούω
και σε κοιτώ στα χείλη
μα είμαι σε δίλημμα
να σε φιλώ ή να σ' ακούω.

Έχει φεγγάρι εκεί που είσαι;

Έχει φεγγάρι εκεί που είσαι;

Αυτό με ρώτησε και χάθηκε ψηλά
με το φως του φεγγαριού
να σβήνει τα τελευταία βήματά της.

Έχει φεγγάρι εκεί που είσαι;

Αυτό τη ρώτησα και έκλεισα τα μάτια...

Πέντε και μετά Σιωπή

Σε φάγανε τη μέρα της Δημοκρατίας 
που σκοτώνει τα παιδιά της
για ένα κομμάτι ειρήνης
για ένα κομμάτι ψωμί.


Κι εσύ ανάσαινες τον ήχο του θανάτου
που ήρθε να σε βρει λαχανιασμένος
από την πολλή δουλειά
που του 'χουν δώσει οι άνθρωποι.


Πιο χέρι σε τράβηξε στα γνώριμα σου μέρη
δεν θα το μάθουμε ποτέ
μόνο το φιλί του θειού σου
πριν μας φύγεις
σου θύμισε πως υπάρχει αγάπη πίσω.


Κι εγώ μέσα στο κόκκινο
να σπρώχνω την καρδιά σου
για μια ακόμη ευκαιρία
σε αυτή τη ζωή που σε ξέκανε
πριν πεις ένα παραμύθι σε παιδί
πριν ακούσεις μια συγνώμη.


Σε φάγανε τη μέρα που δε δούλευες
σε ξένα χέρια, για ξένα λεφτά
τη μέρα που το όνειρο
φιλάει τα χέρια της ζωής
μετά από λίγες ώρες ξεκούρασης.


Πέντε μαχαιριές μακρυά
και βρήκες τη γαλήνη
πέντε μαχαιριές πίσω σου
μια κοινωνία πνιγμένη στο αίμα
όλων των αθώων που γίνονται ένοχοι.


Όλοι θεατές
τα μάτια κλειστά
τα χέρια κρύα.


"αφιερωμένο σε έναν παιδί 21 ετών
έναν νεκρό Αλβανό μετανάστη 
που δολοφονήθηκε από φίλο του στην πλατεία του Πλωμαρίου την Κυριακή 14-11-10"

Αγάπη σε Σύγχρονους Καιρούς

Σε ρώτησα κοινωνικά:
Μ' αγαπάς;
Μου απάντησες προσωπικά:
Σε λατρεύω.
Σου λέω πως δε μου φτάνει
και με κατηγορείς Εγωιστή.

Περιοδικές εκφράσεις
θαυμασμού
Αντιδικίες με υπόγειες
διαθέσεις
Ηδονή διακεκομμένη
από την καθημερινότητα
και λαστιχιένιες προφυλάξεις
Ο σύγχρονος έρωτας
σκοτώνει την αγάπη
στο επόμενο επεισόδιο...

Δεν είμαι εκεί, δεν είσαι εδώ...

Πόσο να άργησε μαζί σου, άραγε, νά ρθει το σκοτάδι;

Πώς μας έκανε τη χάρη το φως να μείνει μέχρι τα μεσάνυχτα;

Αν κάτι μου έλειπε είναι η συντροφιά σου

κι αν κάτι μπόρεσα να μοιραστώ είναι η μοναξιά μου,

μεγαλωμένη μ' όνειρα κι ελπίδες.

Δίχως ειρμούς κι ορισμούς

σε πήρα αγκαλιά σε μια αβέβαιη στιγμή

δίπλα σ' ένα τεράστιο μέλλον.

Ένα μέλλον που μόνο στη φαντασία μας χωρά.

Μόνο να σε ακουμπώ στα χείλη

όταν κοιμάσαι τα μεσάνυχτα πάνω στο μπράτσο μου.

Μου 'φτανε για ν' αντέχω το σκοτάδι

που με έγδερνε για αντίποινα

ενώ εσύ κοιμόσουν μέσα στο φως.

Τα μάτια μου κλείναν

μα τα όνειρα σου έρχονταν δίπλα μου

κάθε βράδυ που 'κλαιγα γοερά στο ύπνο μου, 

σε μια στάση βρεφική.

Μπορεί όλα τα λογικά να υπάρχουνε ακόμη
κι όλα τα άλλα να χάθηκαν με μια συγνώμη,
με ένα αντίο και με ένα βλέμμα.
Δεν έχω τίποτα άλλο να σου δώσω
παρά μόνο το ακατόρθωτο.

Η ψυχή μου βαστάει έναν ουρανό από πολλά

κι εγώ είμαι μικρός για Άτλαντας.

Δεν έχω τίποτα άλλο να σου πω.

Δεν ήθελα ποτέ να γίνω αυτός που είμαι, μα έγινα.

Δεν έχω τίποτα άλλο να σου δώσω.

Γράμματα, λέξεις και αίσθημα.

Είναι ότι έχω, είναι το παν μου

κι είναι δικό σου.